Christien Romp

tekstschrijver | auteur | redacteur

  • Als voorlopig voorbij is

    Als voorlopig voorbij is

    Burn-outdagboek – XV (13 augustus)

    Veertien weken ben ik nu thuis. De bedrijfsarts belt. Hij stelt eerst een paar algemene vragen en wil dan weten of ik kinderen heb. Ik antwoord: ‘Ja, een dochter.’ Of zij nog bij mij woont, wil hij weten, waarop ik zeg dat ze samenwoont en volgend jaar gaat trouwen met haar Ierse man. ‘Nou,’ zegt de arts, ‘het is te hopen dat hij dat blijft, toch?’ ‘Hoezo?’ vraag ik, verbaasd om zo’n rare opmerking. Hij zegt aarzelend: ‘Je zei ‘eerste man’, maar je mag toch hopen dat ze niet nog een keer gaat trouwen?’ Lachend reageer ik: ‘Ik zei niet “éérste man” maar “Iérse man”.’ Hij moet vervolgens net zo hard lachen als ik. Deze luchtigheid doet het laatste restje van mijn spanning wegebben.

    (meer…)
  • Glimmers

    Glimmers

    Burn-outdagboek – XIV (29 juli)

    Mijn burn-outweken rijgen zich aaneen in een monotoon ritme. Om dat te doorbreken, spreek ik zo nu en dan af met een vriendin, ga ik wekelijks bij mijn moeder op bezoek en lunch ik regelmatig met mijn dochter. Ik geniet van die momenten. De woensdagavond en de weekends zijn gereserveerd voor mijn lief. Hij laat mij de regie voeren en dat voelt als een groot cadeau. Heb ik geen zin om iets te ondernemen dan blijven we thuis. Heb ik wel behoefte aan een uitje, dan springen we bijvoorbeeld op de fiets voor een tochtje in de omgeving.

    (meer…)
  • Cijferslot

    Cijferslot

    Burn-outdagboek – XIII 10 juli

    Het ‘gewone’ leven is weer begonnen. De vakantie is voorbij, ik ben weer alleen en voel me al een paar dagen stuurloos, futloos, moedeloos. Het lijkt alsof de Eifel al mijn energie heeft opgebruikt. Ik ben moe en verdrietig. Huilen kan ik om niks en om alles. Dat ik me zo veel slechter voel dan een paar weken geleden heeft daar waarschijnlijk veel mee te maken.

    (meer…)
  • Spelbreker

    Spelbreker

    Burn-outdagboek – XII 4 juli

    Texel heeft me enorm goed gedaan. En aangezien we beiden nog een week vakantie hebben, besloten we nog een paar dagen naar de Eifel te gaan. Gisteren hebben we ons geïnstalleerd in een ruim en mooi appartement in Erkensruhr. Vanmorgen zijn we naar Monschau gereden, de e-bikes achterop. En nu fietsen we over de grotendeels vlakke Vennbahnweg naar Bôsfagne, twintig kilometer verderop. Veel fietskilometers heb ik dit jaar nog niet ‘in de benen’, maar ik ben ervan overtuigd dat ik het makkelijk vol kan houden, mits ik de trapondersteuning op ‘turbo’ zet als ik moe word.

    (meer…)
  • Texel

    Texel

    Burn-outdagboek – XI 27 juni

    Op dinsdagmiddag krijsen meeuwen boven onze hoofden. Mijn krullen dansen in de wind, ik adem genietend zilte lucht in en laat die langzaam ontsnappen. Terwijl Texel steeds dichterbij komt, voel ik hoezeer de zin in deze korte vakantie per minuut toeneemt. Onder een strakblauwe hemel rijden we na een kwartiertje de veerboot af en de haven uit, richting De Cocksdorp. Het vakantiepark zou een doolhof moeten zijn, maar met behulp van Google Maps vinden we het door ons geboekte huisje feilloos. De zee roept, dus nadat we ons min of meer geïnstalleerd hebben, halen we de fietsen van de auto en trappen we naar het dichtstbijzijnde strand. Ik geniet van het fietstochtje; alle spanning is op de veerboot al van me afgegleden en de wetenschap dat de komende dagen niets moet, stelt me gerust en maakt me blij.

    (meer…)
  • Drie weken rust

    Drie weken rust

    Burn-outdagboek – X 20 juni

    Een dag voor mijn verjaardag heb ik op kantoor een fijn gesprek met mijn baas. Aan het eind ervan hebben we het over mijn vakantie die morgen begint. Ik vertel dat we niet naar Italië gaan. ‘We overwegen nu een paar dagen Texel,’ zeg ik aarzelend. ‘Doen,’ zegt hij, ‘lekker even eruit!’ Ik knik, weet eigenlijk niet meer zo veel te vertellen. ‘Wil je met de hele ploeg koffiedrinken?’ vraagt hij dan – want dat is nu eenmaal gebruikelijk als er iets te vieren valt. Verschrikt kijk ik hem aan. Het voelt zo gek om te zeggen dat ik dat niet aankan, maar voordat ik mijn mond open kan doen vult hij aan: ‘Of wacht, dat is misschien wat te veel gevraagd.’ Ik knik dankbaar en zeg dat ik traktaties heb neergezet in het keukentje en dat ik zo naar huis ga.

    (meer…)
  • Best een goede dag

    Best een goede dag

    Burn-outdagboek – IX 11 juni

    Zeven weken. Zo lang zit ik al thuis. De dagen duren lang. Sinds vorige week publiceer ik mijn burn-out-ervaringen in mijn online dagboek. De reacties die ik op de eerste columns ontvangen heb, zijn hartverwarmend en dragen bij aan mijn herstel. En dat doet het schrijven ervan eveneens – al kost dat me ook veel energie en doe ik er lang over. Waar ik vroeger uren achter elkaar aan een column kon sleutelen, ben ik nu na een minuut of dertig helemaal leeg.

    (meer…)
  • Als nooit tevoren

    Als nooit tevoren

    Burn-outdagboek – VIII 3 juni

    Sinds mijn ziekmelding heb ik elke dag een paar uur vanuit huis gewerkt. Ook vanmorgen klap ik de kantoorlaptop open: ik kan nog mooi even wat in een dossier doen voordat ik naar de haptonoom moet. Tien minuten later breekt het zweet me uit. Er is een probleem en ik zie niet hoe ik dat het hoofd moet bieden. Ik bel collega M. Zij gaat het voor me oplossen. ‘Rustig aan hoor,’ voegt ze eraan toe, voordat we de verbinding verbreken. Niet veel later stuurt ze mij een appje: ‘Ik maak me zorgen om je. Ik heb de baas gevraagd alle dossiers bij je op te halen; dit gaat zo niet langer.’ Minutenlang zit ik naar die tekst te kijken. Vanwaar die zorgen? Blijkbaar heb ik paniekeriger geklonken dan ik besefte. Veel tijd om daarover na te denken heb ik niet: de haptonoom verwacht me zo meteen.

    (meer…)

  • Zwaaien vanachter het raam

    Burn-outdagboek – VII (29 mei)

    De afgelopen weken hebben niet alleen in het teken van mijn burn-out gestaan, maar draaiden ook om de verhuizing van mijn moeder. In mijn logeerkamer staan tal van dozen vol kaarten, brieven, foto’s en andere persoonlijke herinneringen die ik nog eens samen met haar moet gaan uitzoeken. Er zijn allerlei kleine en grotere spullen die mama niet meer kan gebruiken opgehaald door iemand die ze voor een goed doel verkoopt, door familieleden en buren. Vorige week heb ik, zwetend en misselijk, in het huis rondgelopen met de nieuwe huurders en met hen afspraken gemaakt over wat ze wel en niet wilden overnemen. Het kostte me enorm veel energie. Afgelopen woensdag heeft een woningontruimer alles weggehaald dat niemand meer kon/wilde gebruiken.

    (meer…)
  • Ciao Italia

    Ciao Italia

    Burn-outdagboek – VI (24 mei)

    Het zou overdreven zijn om te stellen dat ik geaccepteerd heb dat ik een burn-out heb. Maar ik werk aan die acceptatie. Er staat een vervolgafspraak met de praktijkondersteuner gepland, ik heb een afspraak gemaakt met een haptonoom en ik ga online op zoek naar informatie over alles wat te maken heeft met mijn tijdelijke staat van ellendigheid. Ik vind de podcast ‘Herstellen van burn-out’. De eerste aflevering die ik beluister, maakt me meteen aan het huilen: herkenbaarheid en erkenning buitelen over elkaar heen. Al die professionele hulp is fijn. En steun ontvang ik ook uit mijn naaste omgeving volop. Er komen bloemen, cadeautjes, telefoontjes, berichtjes en heel veel luisterende oren.

    (meer…)

Ook deze website gebruikt cookies.   Meer info