Over allenigheid en gelukzaligheid

Voor het eerst in 35 jaar ga ik alleen op (mini)vakantie. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik er een beetje tegenop zie. Ik zou eigenlijk gaan zeilen, maar de zeilschool waar ik voor het eerste weekend van september een arrangement geboekt had, heeft laten weten geen zeilinstructeur beschikbaar te hebben. Omdat ik er echt even uit wil, liefst naar zee, heb ik een tweetal overnachtingen in een wellness-hotel op Texel geboekt.  

Lees verder Over allenigheid en gelukzaligheid

Het allerlaatste eitje

Het had eigenlijk geen verrassing moeten zijn. Ik had al een paar weken last van kwaaltjes die ik in tweeënhalf jaar tijd niet meer had gehad. Om er een paar te noemen: een niet te stillen trek in eten, hoofdpijn en een opgeblazen gevoel (maar dat weet ik dan weer aan die alsmaar voortdurende eetlust). En vorige week had ik zo nu en dan een humeur om op te schieten, iets wat me vrijwel nooit meer overkomt.

Lees verder Het allerlaatste eitje

Sieke maake

Zal ik eens met de deur in huis vallen? Ik ben verliefd! En het mooie is: hij lijkt ook dol op mij, want hij is er voor me. En al jaren, al moet ik eerlijk bekennen dat ik hem pas sinds kort écht zie staan. Hij houdt me gezelschap, laat nooit een wanklank horen en wacht geduldig tot ik aandacht aan hem besteed.

Lees verder Sieke maake

Want de aarde draait

Mijn laatste column dateert van bijna drie (!) maanden geleden. Dat heeft vele redenen. Extreme drukte op zakelijk gebied en twee nieuwe hobby’s (waarover in een latere column meer) weerhielden me van het achter de laptop kruipen om een stukje te schrijven. Maar de allerbelangrijkste reden, realiseerde ik me onlangs, was het ontbreken van sociaal contact. En laat ik mijn inspiratie nu vooral putten uit ontmoetingen. Afijn, ik ging eind juni op bezoek bij een zonweringsspecialist. En dat leverde me geen zonwering op. Wel een column.

Lees verder Want de aarde draait

Heel, heel lang geleden

Ik knipper nog maar eens met mijn ogen. Dit bestaat niet. Ik word enorm door deze Italiaanse meneer in de maling genomen. Toch? Of toch niet? Het staat er echt:

Hi Christien, yes I am. Are you ok?

Om te zeggen dat ik over mijn toeren ben, is wat overdreven. Maar niet eerder was ik zo in de war van twee zulke simpele zinnetjes, van deze reactie die ik al lang niet meer verwachtte.

Lees verder Heel, heel lang geleden

Over wat energie oplevert

Hoewel ik in 2018 besloot dat nooit meer te doen, schreef ik me in augustus toch weer in op een datingsite. Sindsdien heb ik contact gehad met talloze mannen, onder wie slechts één ontzettend leuke, enkele best sympathieke en vele ongelofelijk (vooral vanbinnen) onaantrekkelijke. ‘Likes’ en contactverzoeken kreeg ik vaak van mannen die heel veel jonger zijn dan ik. Zo was er Delano van 29. ‘Ben je echt 55?’ vroeg hij. Ik had de aanvechting om te antwoorden dat ik er tien jaar vanaf gejokt had, maar antwoordde: ‘Yep. Ik had je moeder kunnen zijn.’ Zijn reactie: ‘Je ziet er veel jonger uit!’ Ik aanvaardde het compliment en schreef: ‘Dat zegt mijn dochter ook altijd.’ Hij reageerde daarop met: ‘Ah, ze noemt jou vast sexy mama?’ Ik heb maar niet de moeite genomen hem te vertellen dat ik van mijn stoel zou vallen als ze dat zou zeggen.

Lees verder Over wat energie oplevert

Als een blok

Stoer heb ik verkondigd dat ik wel ‘een leuk rondje’ weet. Onderweg naar het vertrekpunt vertel ik maar alvast dat ik altijd en overal verdwaal. Ik kan dan nog niet vermoeden dat verdwalen vandaag niet mijn grootste probleem zal zijn. Ik parkeer mijn auto tegenover een toegangsweg naar het bos. Even overweeg ik mijn wandelschoenen uit de kofferbak te halen en aan te trekken. Ze lopen heerlijk, maar ik vind ze zo onflatteus. En hé, dit is een date, dus houd ik mijn laarsjes (met bescheiden hak) aan.

Lees verder Als een blok

Staalblauw – deel 8 (slot)

Helga heet ze, Helga van Swieten. En al snel begrijpen we allebei dat degene die zij ‘mijn vriend’ noemt dezelfde is als de man die zich in mijn nabijheid Jos noemt. Ook zij heeft hem via een datingsite leren kennen. En ook zij woont nogal afgelegen. Ik vertel haar over het dreigbriefje en het bezoek van Dianne. ‘En haar man, Guus, stond net bij mij voor de deur. Het briefje bleek van hem afkomstig.’ Helga heeft geluisterd zonder me te onderbreken en zegt dan: ‘Ik nam net zo geïrriteerd op, omdat ik de afgelopen dagen een paar keer ben gebeld door iemand die de verbinding verbrak nadat ik mijn naam had gezegd.’ Ik moet even nadenken en zeg dan: ‘Helga, ik denk dat J… hij er een aantal agenda’s op na houdt. Ik snap er helemaal niets meer van.’ Zij vraagt wat ik wil gaan doen en ik zeg in alle eerlijkheid dat ik geen idee heb.

Lees verder Staalblauw – deel 8 (slot)

Staalblauw – deel 7

Haar ogen werden nog groter toen ik Dianne vertelde over het briefje dat eerder die week bij me bezorgd was. ‘Nee joh,’ zei ze ontzet, ‘aan dergelijke praktijken doen we niet.’ Van wie het dan wel afkomstig is, heb ik nu, een week na ontvangst ervan, nog niet kunnen achterhalen. Van Jos heb ik na dat ene telefoontje niets meer vernomen. Ik heb nog een paar keer geprobeerd hem te bereiken, maar de moed opgegeven. Jos wil blijkbaar niet gevonden worden. Ook niet door mij.

Lees verder Staalblauw – deel 7

Staalblauw – deel 6

Het duurt even voor ik mijn gedachten op orde heb. Sprakeloos kijk ik haar aan. Jan? Deze vrouw wil mij spreken over Ján? ‘Ik ken geen Jan, flap ik er dan uit.’ Even, heel even lijkt ze van haar stuk gebracht. Dan zegt ze, een beetje besmuikt lachend: ‘Je hebt anders al een paar maanden een relatie met hem.’  Ik wil roepen dat mijn vriend Jos heet, maar besef dan dat mijn vermoeden klopt: Jos ís Jan! ‘Gaat het?’ informeert ze bezorgd. Ik knik, me opeens bewust van het feit dat ik er nogal overstuur uit moet zien. ‘Kom binnen,’ zeg ik schor, waarna ze me volgt naar de keuken. ‘Ga zitten,’ zeg ik, ‘ik ga even de muziek uitzetten.’

Lees verder Staalblauw – deel 6