Over beschuldigende vingers en solidariteit

Op Instagram lees ik een bericht van een ondernemer die vertelt over hoe zwaar het is om in deze tijd een bedrijf te runnen. Tijdens het lezen zit ik in eerste instantie instemmend te knikken: op veel punten heeft ze gelijk, vind ik. Maar dan lees ik dit:

Je kunt bedrijven niet de schuld geven van hun nijpende situatie, zeker niet als je lekker ‘thuiswerkt’, ondertussen alle afleveringen van het nieuwste seizoen van je favoriete Netflixserie kijkt en online shopt omdat je salaris net binnen is.

Dat ‘thuiswerkt’ tussen aanhalingstekens en de suggestie dat mensen die hun werk vanuit huis doen continu met andere dingen bezig zijn, in de wetenschap dat hun salaris toch wel wordt overgemaakt, irriteren me. Toch houd ik mijn virtuele mond: de kortzichtigheid van veel van de reacties en de manier waarop de ondernemer reageert op iemand die er een andere mening op na houdt, doen me beseffen dat dit niet de plek is voor een ander geluid.

Toch blijven die paar neerbuigende zinnen aan me knagen. Ik heb collega’s met jonge kinderen die thuis werken. Ik tref hen eens per week op kantoor en hoor hun wanhopige verhalen. Het valt niet mee – en dan druk ik me zacht uit – om je werk naar behoren uit te voeren vanachter de keukentafel, terwijl je kinderen hulp nodig hebben bij hun digitale lessen en hun frustraties op jou botvieren. Tussendoor Netflixen? Laat me niet lachen! Zelfs ’s avonds komt het daar niet van, simpelweg omdat ze dan te moe zijn om uit hun ogen te kijken.

Ik zit doordeweeks meestal op kantoor, in mijn eigen kamer, eenhoog achter. Ja, ik ben blij dat ik een baan heb, dat mijn salaris elke maand op mijn rekening wordt bijgeschreven. Ik hoef maar even terug in de tijd te gaan, om me te realiseren dat dat helemaal geen vanzelfsprekendheid is. In 2014 moest ik leven van het kleine beetje dat mijn eigen bedrijf opbracht, van giften en van geld dat ik van mijn dochter leende. Toen ik na afloop van dat financiële rampjaar eindelijk weer een baan vond, kon ik mijn geluk niet op.

Wat ik maar wil zeggen, is dat het voor veel ondernemers inderdaad gruwelijke tijden zijn, maar dat precies hetzelfde geldt voor werknemers. Zij hebben net zomin de garantie dat hun inkomen tot in lengte van dagen op peil blijft en doen er alles aan om hun werk zo goed mogelijk uit te voeren en hun hoofd – niet alleen in financieel opzicht – boven water te houden.  Het is juist nu niet de tijd om beschuldigende vingers uit te steken. We moeten solidair zijn met elkaar, de verbinding zoeken en elkaar steunen waar dat kan. Ik ben ervan overtuigd dat dat de enige manier is om deze coronacrisis het hoofd te bieden.

Mevrouw Fontein brengt lichtpuntjes – II

Hoewel ik me had voorgenomen regelmatig een nieuwe column te schrijven voor deze rubriek, is dat er door allerlei omstandigheden niet van gekomen. Vandaag is er weer wat meer ruimte in mijn hoofd en in mijn hart, dus daar gaan we: deel II van ‘mevrouw Fontein brengt lichtpuntjes’.

Lees verder Mevrouw Fontein brengt lichtpuntjes – II

Brief aan Cato

Dag lieve Cato,

Het is nu twee weken en een dag geleden dat we afscheid van je moesten nemen. Zonder jouw zwart-witte aanwezigheid is het leven een stuk kleurlozer geworden.

Lees verder Brief aan Cato

Mevrouw Fontein brengt lichtpuntjes – I

Ik heb al in geen tijden meer iets geschreven voor de rubriek ‘Mevrouw Fontein laat los‘. Vanwege de huidige bizarre omstandigheden breng ik daar met ingang van vandaag verandering in. Vanaf deze plek wil ik in de eerste plaats vertellen over de mooie dingen die mij opvallen tijdens deze coronacrisis. Ik beloof niet dat ik nooit eens iets negatiefs zal schrijven, maar ik streef ernaar hoop te bieden, steun ook en een klein beetje warmte.

Lees verder Mevrouw Fontein brengt lichtpuntjes – I

Niet zomaar een datum

Er zijn van die data die niet ongemerkt voorbijgaan. 11 februari is er zo een. Het is de dag waarop mijn vader in 1987 plotseling overleed. Het kost me geen moeite om me die dag, wat ik deed en wat ik voelde nog exact voor de geest te halen. Precies zes jaar geleden schreef ik mijn vader de brief die je elders op deze site vindt, maar die ik vandaag hieronder kopieer. Omdat mijn vader het verdient nooit vergeten te worden. En omdat 11 februari nooit zomaar een datum zal worden.

Lees verder Niet zomaar een datum

Bevriezen bij twintig graden

Er zijn mensen die kalm blijven bij dreigend gevaar, beheerst tot actie overgaan en anderen en zichzelf in veiligheid brengen. Maar er zijn ook mensen die in geval van nood niet in staat zijn om na te denken, laat staan actie te ondernemen. Mensen die dan ‘bevriezen’. Mensen zoals ik.

Lees verder Bevriezen bij twintig graden

Rammelend naar huis

Na de verhuizing in 2007 nam ik me voor niet meer zo veel te bewaren. Sindsdien maak ik met enige regelmaat een tochtje naar het depot van de kringloopwinkel met spullen die ik niet meer gebruik. Daarna rijd ik altijd opgeruimd naar huis.

Lees verder Rammelend naar huis

Inspired by peace

Hoe een droom werkelijkheid werd

Voor Charlotte, mijn dochter, werd onlangs een droom werkelijkheid. Tegelijkertijd vielen talloze puzzelstukjes op hun plaats. Ze heeft lang gewerkt aan haar eerste collectie sieraden en presenteert ze nu op haar eigen website, PoipinJewellery.com,

Lees verder Inspired by peace

Einde van een zoektocht

Bijna twee jaar geleden nam ik afscheid van Popkoor Akkoord. Ik schreef daarover:

Plotseling besef ik dat het tijd is om een nieuwe weg in te slaan, het plezier in samen zingen terug te vinden. Ik moet weer op zoek naar kippenvel!

Lees verder Einde van een zoektocht

Thee en rituelen

We zijn bij Holland & Barrett op zoek naar een cadeautje voor mijn moeder en dwalen al even rond tussen smeerseltjes, oliën en voedingssupplementen als een verkoopster ons in de gaten krijgt. Ze komt op ons af en zegt zonder omhaal: ‘We hebben hele fijne kussensprays!’ Charlotte en ik kijken elkaar verbouwereerd aan. Wat zijn dát in vredesnaam? Charlotte mompelt dat haar oma niet zo van dat soort producten houdt, waarna de verkoopster het onmiddellijk over een andere boeg gooit: ‘O, zoek je een cadeau voor je oma? We hebben heel veel leuke theepakketjes!’ Ik doe mijn mond open om te zeggen dat oma ook niet bepaald dol is op thee, maar krijg daar de kans niet voor. ‘Thee doet het áltijd goed!’ kraait ze verheugd. ‘We kijken nog even verder,’ zeg ik dan maar.

Lees verder Thee en rituelen