Christien Romp

tekstschrijver | auteur | redacteur

  • La vie en rose II

    La vie en rose II

    Burn-outdagboek – XIX (14 september)

    Het is zondagmiddag, tegen half twee. We zitten op een bankje in de Jardin du Luxembourg een broodje te eten. Daarna verkassen we naar het terras van Ladurée, tegenover het park, vanwaar we de start willen afwachten van de Grande Parade Historique, die om twee uur zou moeten vertrekken vanaf het Panthéon. Ik bestel binnen twee koffie en twee grote macarons. Weer buiten zeg ik gekscherend: ‘Geniet er lang en zo intens mogelijk van, want deze bestelling was peperduur.’ Heel langzaam verdwijnen de met siroop, een flinke dot slagroom, nootjes en een koekje aangeklede koffie en de beide macarons. Als we al dat lekkers op hebben, is het publiek wel toegestroomd, maar van een parade nog geen sprake. Wij kunnen niet langer wachten, want we worden om kwart voor drie bij de Notre Dame verwacht. Daarom verlaten we de mensenmenigte en zetten we koers naar de kathedraal.

    (meer…)
  • La vie en rose I

    La vie en rose I

    Burn-outdagboek – XVIII (12 september)

    Van mijn lief heb ik een reisje naar Parijs cadeau gekregen. Hij heeft het al geboekt voordat ik me ziekmeldde. Daags voor vertrek loop ik verdwaasd door het huis. Ik heb zin in deze citytrip en dat alleen al vind ik fijn. Maar ik kan er niet toe komen om te verzinnen wat ik allemaal mee moet nemen en voel me behoorlijk gespannen. Ik zie ook op tegen de lange reis per bus, intercity, intercity, Eurostar en RER-trein. Ik kalmeer mezelf met de gedachte: het komt vast goed!

    (meer…)
  • Minder leuk kantje

    Minder leuk kantje

    Burn-outdagboek – XVII (10 september)

    Het duurt nog een tijd voor ik mijn rol als moeder van de bruid moet vervullen, maar opeens zie ik een turquoise jurk waarvan ik denk: die wil ik straks aan! Ik stuur een berichtje naar de winkel met de vraag of de jurk er in mijn maat hangt. ‘Nee,’ is het antwoord, ‘ik heb hem alleen in een maat kleiner. Maar het is een overslagmodel en eventueel kan de knoop verzet worden. Ik weet bijna zeker dat hij wel gaat passen.’

    (meer…)
  • Pure winst

    Pure winst

    Burn-outdagboek – XVI (15 augustus)

    Het bezoek aan kantoor heeft me geen goed gedaan. Ik heb een behoorlijke terugval. Lichamelijke klachten die verdwenen waren, steken de kop weer op. Ik slaap weer slechter en voel me mede daardoor allesbehalve fit. Ik heb behoefte aan positiviteit, aan leuke dingen doen, bij voorkeur met de man die me door deze burn-out heen loodst alsof dat zijn vak is. Ik zeg tegen hem: ‘Ik zag dat komend weekend Cirque des Dunes in Noordwijk is.’ Hij vraagt: ‘Denk je dat je dat aan kunt?’ Ik knik, zeg dat ik daarna waarschijnlijk behoorlijk gesloopt zal zijn, maar dat ik het toch wil proberen omdat ik behoefte heb aan iets leuks. Met hem.

    (meer…)
  • Als voorlopig voorbij is

    Als voorlopig voorbij is

    Burn-outdagboek – XV (13 augustus)

    Veertien weken ben ik nu thuis. De bedrijfsarts belt. Hij stelt eerst een paar algemene vragen en wil dan weten of ik kinderen heb. Ik antwoord: ‘Ja, een dochter.’ Of zij nog bij mij woont, wil hij weten, waarop ik zeg dat ze samenwoont en volgend jaar gaat trouwen met haar Ierse man. ‘Nou,’ zegt de arts, ‘het is te hopen dat hij dat blijft, toch?’ ‘Hoezo?’ vraag ik, verbaasd om zo’n rare opmerking. Hij zegt aarzelend: ‘Je zei ‘eerste man’, maar je mag toch hopen dat ze niet nog een keer gaat trouwen?’ Lachend reageer ik: ‘Ik zei niet “éérste man” maar “Iérse man”.’ Hij moet vervolgens net zo hard lachen als ik. Deze luchtigheid doet het laatste restje van mijn spanning wegebben.

    (meer…)
  • Glimmers

    Glimmers

    Burn-outdagboek – XIV (29 juli)

    Mijn burn-outweken rijgen zich aaneen in een monotoon ritme. Om dat te doorbreken, spreek ik zo nu en dan af met een vriendin, ga ik wekelijks bij mijn moeder op bezoek en lunch ik regelmatig met mijn dochter. Ik geniet van die momenten. De woensdagavond en de weekends zijn gereserveerd voor mijn lief. Hij laat mij de regie voeren en dat voelt als een groot cadeau. Heb ik geen zin om iets te ondernemen dan blijven we thuis. Heb ik wel behoefte aan een uitje, dan springen we bijvoorbeeld op de fiets voor een tochtje in de omgeving.

    (meer…)
  • Cijferslot

    Cijferslot

    Burn-outdagboek – XIII 10 juli

    Het ‘gewone’ leven is weer begonnen. De vakantie is voorbij, ik ben weer alleen en voel me al een paar dagen stuurloos, futloos, moedeloos. Het lijkt alsof de Eifel al mijn energie heeft opgebruikt. Ik ben moe en verdrietig. Huilen kan ik om niks en om alles. Dat ik me zo veel slechter voel dan een paar weken geleden heeft daar waarschijnlijk veel mee te maken.

    (meer…)
  • Spelbreker

    Spelbreker

    Burn-outdagboek – XII 4 juli

    Texel heeft me enorm goed gedaan. En aangezien we beiden nog een week vakantie hebben, besloten we nog een paar dagen naar de Eifel te gaan. Gisteren hebben we ons geïnstalleerd in een ruim en mooi appartement in Erkensruhr. Vanmorgen zijn we naar Monschau gereden, de e-bikes achterop. En nu fietsen we over de grotendeels vlakke Vennbahnweg naar Bôsfagne, twintig kilometer verderop. Veel fietskilometers heb ik dit jaar nog niet ‘in de benen’, maar ik ben ervan overtuigd dat ik het makkelijk vol kan houden, mits ik de trapondersteuning op ‘turbo’ zet als ik moe word.

    (meer…)
  • Texel

    Texel

    Burn-outdagboek – XI 27 juni

    Op dinsdagmiddag krijsen meeuwen boven onze hoofden. Mijn krullen dansen in de wind, ik adem genietend zilte lucht in en laat die langzaam ontsnappen. Terwijl Texel steeds dichterbij komt, voel ik hoezeer de zin in deze korte vakantie per minuut toeneemt. Onder een strakblauwe hemel rijden we na een kwartiertje de veerboot af en de haven uit, richting De Cocksdorp. Het vakantiepark zou een doolhof moeten zijn, maar met behulp van Google Maps vinden we het door ons geboekte huisje feilloos. De zee roept, dus nadat we ons min of meer geïnstalleerd hebben, halen we de fietsen van de auto en trappen we naar het dichtstbijzijnde strand. Ik geniet van het fietstochtje; alle spanning is op de veerboot al van me afgegleden en de wetenschap dat de komende dagen niets moet, stelt me gerust en maakt me blij.

    (meer…)
  • Drie weken rust

    Drie weken rust

    Burn-outdagboek – X 20 juni

    Een dag voor mijn verjaardag heb ik op kantoor een fijn gesprek met mijn baas. Aan het eind ervan hebben we het over mijn vakantie die morgen begint. Ik vertel dat we niet naar Italië gaan. ‘We overwegen nu een paar dagen Texel,’ zeg ik aarzelend. ‘Doen,’ zegt hij, ‘lekker even eruit!’ Ik knik, weet eigenlijk niet meer zo veel te vertellen. ‘Wil je met de hele ploeg koffiedrinken?’ vraagt hij dan – want dat is nu eenmaal gebruikelijk als er iets te vieren valt. Verschrikt kijk ik hem aan. Het voelt zo gek om te zeggen dat ik dat niet aankan, maar voordat ik mijn mond open kan doen vult hij aan: ‘Of wacht, dat is misschien wat te veel gevraagd.’ Ik knik dankbaar en zeg dat ik traktaties heb neergezet in het keukentje en dat ik zo naar huis ga.

    (meer…)

Ook deze website gebruikt cookies.   Meer info