tekstschrijver | auteur | redacteur
Burn-outdagboek – IX 11 juni
Zeven weken. Zo lang zit ik al thuis. De dagen duren lang. Sinds vorige week publiceer ik mijn burn-out-ervaringen in mijn online dagboek. De reacties die ik op de eerste columns ontvangen heb, zijn hartverwarmend en dragen bij aan mijn herstel. En dat doet het schrijven ervan eveneens – al kost dat me ook veel energie en doe ik er lang over. Waar ik vroeger uren achter elkaar aan een column kon sleutelen, ben ik nu na een minuut of dertig helemaal leeg.
(meer…)
Burn-outdagboek – VIII 3 juni
Sinds mijn ziekmelding heb ik elke dag een paar uur vanuit huis gewerkt. Ook vanmorgen klap ik de kantoorlaptop open: ik kan nog mooi even wat in een dossier doen voordat ik naar de haptonoom moet. Tien minuten later breekt het zweet me uit. Er is een probleem en ik zie niet hoe ik dat het hoofd moet bieden. Ik bel collega M. Zij gaat het voor me oplossen. ‘Rustig aan hoor,’ voegt ze eraan toe, voordat we de verbinding verbreken. Niet veel later stuurt ze mij een appje: ‘Ik maak me zorgen om je. Ik heb de baas gevraagd alle dossiers bij je op te halen; dit gaat zo niet langer.’ Minutenlang zit ik naar die tekst te kijken. Vanwaar die zorgen? Blijkbaar heb ik paniekeriger geklonken dan ik besefte. Veel tijd om daarover na te denken heb ik niet: de haptonoom verwacht me zo meteen.
(meer…)Burn-outdagboek – VII (29 mei)
De afgelopen weken hebben niet alleen in het teken van mijn burn-out gestaan, maar draaiden ook om de verhuizing van mijn moeder. In mijn logeerkamer staan tal van dozen vol kaarten, brieven, foto’s en andere persoonlijke herinneringen die ik nog eens samen met haar moet gaan uitzoeken. Er zijn allerlei kleine en grotere spullen die mama niet meer kan gebruiken opgehaald door iemand die ze voor een goed doel verkoopt, door familieleden en buren. Vorige week heb ik, zwetend en misselijk, in het huis rondgelopen met de nieuwe huurders en met hen afspraken gemaakt over wat ze wel en niet wilden overnemen. Het kostte me enorm veel energie. Afgelopen woensdag heeft een woningontruimer alles weggehaald dat niemand meer kon/wilde gebruiken.
(meer…)
Burn-outdagboek – VI (24 mei)
Het zou overdreven zijn om te stellen dat ik geaccepteerd heb dat ik een burn-out heb. Maar ik werk aan die acceptatie. Er staat een vervolgafspraak met de praktijkondersteuner gepland, ik heb een afspraak gemaakt met een haptonoom en ik ga online op zoek naar informatie over alles wat te maken heeft met mijn tijdelijke staat van ellendigheid. Ik vind de podcast ‘Herstellen van burn-out’. De eerste aflevering die ik beluister, maakt me meteen aan het huilen: herkenbaarheid en erkenning buitelen over elkaar heen. Al die professionele hulp is fijn. En steun ontvang ik ook uit mijn naaste omgeving volop. Er komen bloemen, cadeautjes, telefoontjes, berichtjes en heel veel luisterende oren.
(meer…)
Burn-outdagboek – V (19 mei)
Aarzelend en met een vraagteken erachter rolde vorige week het begrip ‘burn-out’ over mijn lippen. De huisarts antwoordde: ‘Dat je een burn-out hebt, is me duidelijk. Dat je daar ondersteuning bij nodig hebt ook. Het lijkt me goed dat je met onze praktijkondersteuner-ggz gaat praten. Maak zo meteen maar een afspraak bij de assistente.’
(meer…)
Burn-outdagboek – IV (11 mei 2026)
Ik heb nergens zin in. Niet in opstaan, niet in gaan slapen. Niet in lezen, wandelen, schrijven of fietsen. Ik heb geen zin in praten of luisteren, geen zin in mensen om me heen, geen zin in niemand om me heen. Na het opstaan worstel ik me de dag door, misselijk, zwetend, vermoeid en amechtig. Zelfs de eetlust is me vergaan en dat gebeurt me hoogst zelden. En alleen thuis zijn is sinds mijn ziekmelding een ‘dingetje’. Nu opeens voel ik me verschrikkelijk verloren als mijn lief niet bij mij is.
(meer…)
Burn-outdagboek – III (9 mei 2026)
Gisteren zijn er een stuk of zes buisjes bloed afgenomen en de huisarts vertelt me nu dat daar niets bijzonders uitgekomen is. Ik heb ook geen ijzertekort, zoals ik zelf dacht. Ik barst in huilen uit. Enerzijds omdat ik opgelucht ben dat er niets raars in mijn bloed gevonden is, anderzijds omdat ik óp ben.
(meer…)
Burn-outdagboek – II (29 april 2026)
Al in de zomer van 2025 word ik geplaagd door hartkloppingen, zweetaanvallen, misselijkheid en een meestal sluimerende en soms opvlammende kribbigheid. Ik kom in juli redelijk uitgerust terug van vakantie. Maar zoals gebruikelijk verdwijnt die rust op de eerste werkdag erna: vanwege de vakanties van diverse collega’s komt er nog meer dan gebruikelijk op mijn bord. Ik neem maar weer dossiers mee naar huis om ’s avonds en op mijn vrije maandagen nog wat te kunnen doen.
(meer…)
Burn-outdagboek – I
Sinds vijf weken zit ik ziek thuis. Aanvankelijk zei ik dat ik dat ik ‘tijdelijk overgekookt’ was. Inmiddels heeft mijn ellendigheid het etiket ‘burn-out’ gekregen. Ik dacht altijd dat mij dat niet zou overkomen. Ik was sterk, kon alles aan. Totdat mijn lijf aangaf dat ik zo niet verder kon.
(meer…)
Vijf jaar geleden schreef ik het vervolgverhaal ‘Staalblauw’. Bladerend door mijn archieven kwam ik het weer tegen. Ik heb het een beetje ‘afgestoft’ en besloten het opnieuw te delen. Veel leesplezier gewenst.
___________________________________________________________
December 2020
Mijn ogen doen pijn van het staren naar mijn beeldscherm. Ik moet even pauzeren, sta op en loop naar de keuken. Terwijl ik koffie in de espressomachine doe, kijk ik naar buiten. Het is koud en mistig, de rivier, even verderop, wordt door grijze mistflarden aan het zicht onttrokken. Op de smalle weg tussen de weilanden rijdt een zwarte BMW. Gek, denk ik, tegenwoordig zie je hier bijna nooit meer verkeer. De auto stopt aan het begin van het pad naar mijn erf. Ik houd mijn adem in, ik verwacht geen bezoek. Dan rijdt de BMW door en laat ik mijn adem met een luide zucht ontsnappen.
(meer…)Ook deze website gebruikt cookies. Meer info