Geraakt

Onlangs gebeurde er iets dat veel indruk op me gemaakt heeft. En het deed me in een poëtische bui belanden. Lang heb ik getwijfeld of ik wat er als gevolg daarvan ontstond hier moest delen. Ik schrijf proza, geen poëzie. Maar ik doe het toch, al was het maar omdat ik iets bijzonders te vertellen heb. Wát, dat vind je na mijn gedicht.

En nu wat ik te vertellen heb: in 2011 verscheen mijn columnbundel ‘Na de splitsing rechtdoor’. Twee jaar later de verhalenbundel ‘De koorddanser & andere verhalen’. Zoals je misschien weet, ben ik al heel lang van plan een roman uit te geven, maar het schrijven daarvan schuif ik steeds op de lange baan. Ik vind eenvoudigweg nooit de tijd om ervoor te gaan zitten en vind ik die wel, dan moet ik eerst doornemen wat ik af had. Zo schiet die roman dus niet op.

Het schrijven van korte verhalen en columns ligt me beter. En van die laatste heb ik er in de afgelopen tien jaar heel veel geschreven. Iemand merkte op: ‘Waarom geef je de mooiste niet weer eens uit?’ Mwah, dacht ik, en even later: ja, waarom ook niet? Vorige week heb ik alle vanaf januari 2012 hier gepubliceerde columns gedownload. Tot mijn schrik bleek het tekstbestand ruim 800 pagina’s te tellen. Het duurt dus even voor ik alles heb gesorteerd (de keuzestress die dat gaat opleveren!) en bewerkt.

Dit jaar bestaat TekstFontein 12,5 jaar en het lijkt me geweldig om ter gelegenheid daarvan voor het eind van 2022 mijn derde boek te laten verschijnen. Spannend vind ik het weer wel, maar ook ontzettend leuk. Als ik iets verder ben in dit nieuwe uitgeefavontuur, krijg jij de gelegenheid om het boek alvast te reserveren. ‘Het boek’? Tja, een titel weet ik nog niet. Heb je een goede suggestie, dan hoor ik dat graag.

Geluk in het spel

Eigenlijk heb ik dat nooit: geluk in het spel. Talloze kaart- en bordspelletjes heb ik al gespeeld, maar als winnaar kwam ik vrijwel nooit uit de bus. Nu scheelt het misschien dat ik vaak spelletjes speelde met mijn dochter, die mij op tienjarige leeftijd al ingewikkelde spelregels wist uit te leggen. Hoe vaak zij mij met een potje ‘Catan’ heeft ingemaakt? Ik ben de tel kwijtgeraakt. Met enige regelmaat koop ik een Staatslot, maar ook daarin heb ik bijna nooit geluk: meer dan een paar tientjes won ik nooit.  ‘Gelukkig in het spel, ongelukkig in de liefde,’ luidt het spreekwoord. Als het omgekeerde ook geldt, zou ik gelukkig moeten zijn in de liefde. Toch?

Lees verder Geluk in het spel

There’s no such thing as a winnable war

Het was 1985. Ik studeerde in Leiden en Sting bracht het nummer Russians uit. Het nummer greep me en ik luisterde er talloze keren naar, ook lang nadat de Koude Oorlog ten einde was gekomen. En hoewel ik de muziek van Sting nog steeds zeer weet te waarderen, was uitgerekend Russians enigszins uit mijn geheugen verdwenen. Tot vandaag.

Lees verder There’s no such thing as a winnable war

Buiten de lijntjes

Of ik zijn profiel eens wil bekijken, vraagt hij me. Het eerste wat me opvalt aan zijn foto is de weelderige gezichtsbeharing. Een baardje vind ik in sommige gevallen nog wel oké, maar van dat onverzorgde, peper- en zoutkleurige staalwol op zijn kaken word ik niet gelukkig. Zijn helderblauwe ogen kunnen het ‘jakkes-gevoel’ niet compenseren. Kom op, Chris, denk ik, je bent toch niet zo oppervlakkig dat je alleen op uiterlijkheden afgaat? Lezen dus, wat deze meneer te melden heeft.

Lees verder Buiten de lijntjes

Meer dan een pak suiker

Sinds het begin van de coronacrisis doen we op kantoor ons best om het virus buiten de deur te houden. Het beleid is er al anderhalf jaar op gericht de bezoekersaantallen zo laag mogelijk te houden. Dat betekent dat we alleen de kopers van onroerend goed uitnodigen voor de overdracht en verkopers vragen een volmacht af te geven. Dat is voor niemand leuk: de coronamaatregelen dempen het feestelijke gevoel dat hoort bij het overdragen van een woning. De meeste verkopers hebben er begrip voor, maar nu de crisis voortduurt, is dat bij sommige van hen ver te zoeken.

Lees verder Meer dan een pak suiker

De zoete wraak van de gebruiksaanwijzing

Gebruiksaanwijzingen bewaar ik in dozen, ordners, lades. Overigens níét nadat ik ze eerst doorgenomen heb. Ik behoor tot de categorie negeer-de-gebruiksaanwijzing. Niet dat ik daar trots op ben; het getuigt van ongeduld en gebrek aan respect voor het product of toch in elk geval voor de schrijvers van handleidingen.

Lees verder De zoete wraak van de gebruiksaanwijzing

Het oude opruimen

Ik heb zojuist de kerstboom gedemonteerd en opgeborgen. Met uitzondering van de lichtjes langs de reling van mijn balkon en een verzameling gekregen kaarten doet niets meer aan de voorbije feestdagen herinneren. En toch voelt het niet opgeruimd, weerspiegelt het huis mijn gevoel: ik heb niet de moeite genomen om na te denken over wat 2021 me gebracht heeft. In mijn hoofd en hart is het daarom nog een behoorlijke puinhoop. Tijd om ook daar schoon schip te maken. Je kunt nu eenmaal niet aan iets nieuws beginnen, als je het oude nog niet hebt opgeruimd.

Lees verder Het oude opruimen

Wildplassen

Halverwege kán ik niet meer. En eigenlijk had ik dat bij vertrek al kunnen weten, maar toen dacht ik: ’t is maar een half uurtje rijden. Ik ga verzitten, verplaats mijn gewicht van mijn linker- naar mijn rechterbil. En terug. Maar het helpt niet. Sterker nog: het wordt er alleen maar erger van.

Lees verder Wildplassen

U bent een engel

Ze is me net voor. Bouwjaar 1950, schat ik. Zij, niet haar zwarte Toyota Aygo. Aan de manier waarop ze uitstapt, zie ik dat het wel even kan duren, dus zet ik de motor van mijn witte Aygo uit. Ik wacht geduldig. Het betaalproces heeft nog wel wat voeten in de aarde. Pasje erin. Pasje eruit. Pasje erin en dan opeens: gelukt! Ze werpt me een ongemakkelijke grijns toe en buigt zich dan in de richting van de tankdop. Mevrouw steekt haar sleutel erin en begint daarna uit volle macht te draaien. Het lijkt erop dat er geen beweging in de dop te krijgen is.

Lees verder U bent een engel

Esmeralda

Hij wil me graag ontmoeten. De omgeving hier ken ik ondertussen wel. Daarom heb ik voorgesteld om zijn kant op te komen. We hebben afgesproken in Dorp aan Zee. Reistijd heen: bijna twee uur. Het datingprofiel van deze 61-jarige bevat slechts een enkele foto. En diezelfde afbeelding – van een slanke, aantrekkelijke man, de handen losjes in de zakken van zijn jeans – gebruikt hij als profielfoto op WhatsApp. We hebben de afgelopen weken een paar keer gebeld, veel geappt en lijken echt een klik te hebben.

Lees verder Esmeralda