De weg kwijt

Op de stoep van de dierenkliniek moeten we even wachten. Een oude dame houdt de deur open voor haar zo op het oog ongeveer even oude zus, vriendin of wellicht buurvrouw. Die heeft een dier aan de lijn dat je, vanwege zijn omvang en grijze snuit onmogelijk nog een  ‘hondje’ kunt noemen. Het beest duwt goedmoedig zijn kwijlende snuit tussen mijn knieën, terwijl de beide dames wat met elkaar kibbelen. Waarover ontgaat mij. Vervolgens schuifelen mevrouw Hond en het beest verder, op de voet gevolgd door mevrouw Deur. Die fluistert mij in het voorbijgaan toe: ‘Ja, ze is een beetje dementerend.’

Lees verder De weg kwijt

Brief aan mijn dochter (6-6-2018)

“Eenmaal bij de grote ruit, liet ik mijn ogen langs al die wiegjes gaan, totdat ik jou zag. Je sliep. Ik legde mijn handen tegen het glas, ademloos maar met een wild bonkend hart. ‘Mijn prachtige meisje, ik zal goed voor je zorgen,’ herhaalde ik zacht en ontelbare keren, als een mantra. Hoe zwaar jouw reis naar de volwassenheid zou worden kon ik toen gelukkig nog niet vermoeden.”

 

Lees verder Brief aan mijn dochter (6-6-2018)

Altijd luisteren naar je onderbuikgevoel

Zijn profiel op de datingsite bevat onder meer een ‘staatsieportret’ waarop hij nors in de camera kijkt. Ik heb geen idee hoe zijn achterhoofd eruitziet, maar gok dat de grijsharige man die met zijn rug naar mij toe op het pleintje staat te wachten de man is met wie ik een date heb.  Zodra zijn bruine ogen zich in de mijne boren, weet ik dat ik goed gegokt heb. En ik ben opgelucht dat hij niet alleen nors kan kijken: hij schenkt me een warme glimlach. Mijn onderbuikgevoel legt zich neer bij mijn hart dat stiekem een vreugdedansje maakt. Geen gezichtsbeharing, mooie schoenen, een prettige stem en een lekker luchtje: wat een aantrekkelijke man!

Lees verder Altijd luisteren naar je onderbuikgevoel

Mevrouw Fontein is terug


Ruim twee jaar geleden publiceerde ik de laatste ‘Mevrouw Fontein laat los’. Sindsdien heb ik het ver-schrik-ke-lijk druk gehad (een baan combineren met een eigen bedrijf kost nu eenmaal veel tijd). Wat blijkt? Deze rubriek wordt gemist en daarom blaas ik hem vandaag nieuw leven in. Snel van start dan maar (voordat mijn agenda wéér uitpuilt).

Lees verder Mevrouw Fontein is terug

Een te negeren signaal van het universum

“Wellicht zoek ik er te veel achter, maar voor mij was dat een signaal van het universum. Een signaal om je een mail te sturen.”

Na zo’n honderd kilometer in mijn splinternieuwe Aygo begint het te kriebelen. Al zo lang wil ik mijn bedrijfslogo en -naam op mijn auto, maar gezien de deplorabele staat van mijn vorige vervoermiddel leek me dat nooit een goed idee. Nu wel. Dan realiseer ik me dat ik niet de eigenaar van dit autootje ben, al staat het kenteken dan op mijn naam. Mag je een leaseauto wel bestickeren? Online vind ik genoeg stickers die geen lijmlaag hebben en met behulp van water en zeep bevestigd kunnen worden. Ik bestel er snel twee, met mijn bedrijfsnaam en nieuwe logo.

Lees verder Een te negeren signaal van het universum

Nog een afscheid

Zomer 2011. Zanggroep Prosecco is ermee opgehouden en een lange zomer zonder repetities en stemoefeningen volgt. Ik mis het samen zingen. Via Twitter kom ik in contact met Heidi, lid van Popkoor Akkoord in Driel. ‘Kom na de zomerstop eens bij ons kijken,’ oppert ze en dat doe ik.  Meezingen doe ik niet, ik luister alleen. En ik krijg kippenvel van wat ik hoor en zie. Ik hoef er niet over na te denken: bij deze club wil ik horen.

Lees verder Nog een afscheid

Afscheid van een groen monster

Nadat ik geremd heb, werp ik een blik in de binnenspiegel. Ik zet me schrap, verwacht de klap, maar de impact ervan verrast me. Dat ik vervolgens tegen de bumper van de Toyota voor mij knal eveneens. De bestuurder van die auto zet zijn alarmlichten aan en rijdt langzaam naar de vluchtstrook. Ik weet niets beters te doen dan zijn voorbeeld te volgen. De bestuurder van de Seat die mij aanreed en doorduwde doet hetzelfde. Ze komen allebei naar me toe om te vragen hoe het met me gaat. Meneer Toyota zegt: ‘Wát een klap heb jij opgevangen!’ Ik knik, maak mijn gordel los en stap uit. Gelukkig geen gewonden, denk ik nog en dan overvalt me iets wat me wel vaker gebeurt in crisissituaties: lamgeslagenheid. Lees verder Afscheid van een groen monster

2017: een jaar boordevol gedenkwaardige momenten

Een jaar geleden besloot ik in 2017 gedenkwaardige momenten te gaan verzamelen.  Mijn dochter en ik hebben trouw elke week zo’n moment op een briefje geschreven en die velletjes papier in de glazen pot gedaan. Rond september was die al tot aan de rand toe gevuld. Lees verder 2017: een jaar boordevol gedenkwaardige momenten

Sfeervolle feestdagen

 

Tussen blauw en groen – hoofdstuk 1

Zoals beloofd is hier het eerste hoofdstuk van mijn roman ‘Tussen blauw en groen’. Ik wens je veel leesplezier en hoop – uiteraard – dat je straks het e-boek gaat kopen.

*

Naast mijn linkervoet ligt een verdroogd twijgje. Het is wit uitgeslagen door het zout, de wind en de tijd. Ik pak het op, vraag me af of het net zo’n lange reis heeft afgelegd als ik en begin er willekeurige lijnen mee in het zand te tekenen. Mijn gedachten zijn niet hier, op dit afgelegen strandje, ver van huis. Ze zijn daar, waar mijn thuis is, duizenden kilometers hiervandaan. Plotseling stopt mijn hand met tekenen en tegelijkertijd komen ook mijn gedachten tot stilstand. Ik kijk naar het witte zand voor mijn voeten. Er staat een naam, in krullerige letters vol versieringen. Het stokje valt uit mijn hand en ik laat mijn kin op mijn knieën zakken. Huilen heb ik al heel lang niet meer gedaan, maar het is alsof die drie letters in het zand de dikke prop aan opgekropte emoties vloeibaar maken. ‘Tom,’ fluister ik, ‘ik mis je zo.’

Lees verder Tussen blauw en groen – hoofdstuk 1