Categoriearchief: COLUMNS

Het oude opruimen

Ik heb zojuist de kerstboom gedemonteerd en opgeborgen. Met uitzondering van de lichtjes langs de reling van mijn balkon en een verzameling gekregen kaarten doet niets meer aan de voorbije feestdagen herinneren. En toch voelt het niet opgeruimd, weerspiegelt het huis mijn gevoel: ik heb niet de moeite genomen om na te denken over wat 2021 me gebracht heeft. In mijn hoofd en hart is het daarom nog een behoorlijke puinhoop. Tijd om ook daar schoon schip te maken. Je kunt nu eenmaal niet aan iets nieuws beginnen, als je het oude nog niet hebt opgeruimd.

Lees verder Het oude opruimen

Wildplassen

Halverwege kán ik niet meer. En eigenlijk had ik dat bij vertrek al kunnen weten, maar toen dacht ik: ’t is maar een half uurtje rijden. Ik ga verzitten, verplaats mijn gewicht van mijn linker- naar mijn rechterbil. En terug. Maar het helpt niet. Sterker nog: het wordt er alleen maar erger van.

Lees verder Wildplassen

U bent een engel

Ze is me net voor. Bouwjaar 1950, schat ik. Zij, niet haar zwarte Toyota Aygo. Aan de manier waarop ze uitstapt, zie ik dat het wel even kan duren, dus zet ik de motor van mijn witte Aygo uit. Ik wacht geduldig. Het betaalproces heeft nog wel wat voeten in de aarde. Pasje erin. Pasje eruit. Pasje erin en dan opeens: gelukt! Ze werpt me een ongemakkelijke grijns toe en buigt zich dan in de richting van de tankdop. Mevrouw steekt haar sleutel erin en begint daarna uit volle macht te draaien. Het lijkt erop dat er geen beweging in de dop te krijgen is.

Lees verder U bent een engel

Esmeralda

Hij wil me graag ontmoeten. De omgeving hier ken ik ondertussen wel. Daarom heb ik voorgesteld om zijn kant op te komen. We hebben afgesproken in Dorp aan Zee. Reistijd heen: bijna twee uur. Het datingprofiel van deze 61-jarige bevat slechts een enkele foto. En diezelfde afbeelding – van een slanke, aantrekkelijke man, de handen losjes in de zakken van zijn jeans – gebruikt hij als profielfoto op WhatsApp. We hebben de afgelopen weken een paar keer gebeld, veel geappt en lijken echt een klik te hebben.

Lees verder Esmeralda

Het allerlaatste eitje

Het had eigenlijk geen verrassing moeten zijn. Ik had al een paar weken last van kwaaltjes die ik in tweeënhalf jaar tijd niet meer had gehad. Om er een paar te noemen: een niet te stillen trek in eten, hoofdpijn en een opgeblazen gevoel (maar dat weet ik dan weer aan die alsmaar voortdurende eetlust). En vorige week had ik zo nu en dan een humeur om op te schieten, iets wat me vrijwel nooit meer overkomt.

Lees verder Het allerlaatste eitje

Heel, heel lang geleden

Ik knipper nog maar eens met mijn ogen. Dit bestaat niet. Ik word enorm door deze Italiaanse meneer in de maling genomen. Toch? Of toch niet? Het staat er echt:

Hi Christien, yes I am. Are you ok?

Om te zeggen dat ik over mijn toeren ben, is wat overdreven. Maar niet eerder was ik zo in de war van twee zulke simpele zinnetjes, van deze reactie die ik al lang niet meer verwachtte.

Lees verder Heel, heel lang geleden

Over wat energie oplevert

Hoewel ik in 2018 besloot dat nooit meer te doen, schreef ik me in augustus toch weer in op een datingsite. Sindsdien heb ik contact gehad met talloze mannen, onder wie slechts één ontzettend leuke, enkele best sympathieke en vele ongelofelijk (vooral vanbinnen) onaantrekkelijke. ‘Likes’ en contactverzoeken kreeg ik vaak van mannen die heel veel jonger zijn dan ik. Zo was er Delano van 29. ‘Ben je echt 55?’ vroeg hij. Ik had de aanvechting om te antwoorden dat ik er tien jaar vanaf gejokt had, maar antwoordde: ‘Yep. Ik had je moeder kunnen zijn.’ Zijn reactie: ‘Je ziet er veel jonger uit!’ Ik aanvaardde het compliment en schreef: ‘Dat zegt mijn dochter ook altijd.’ Hij reageerde daarop met: ‘Ah, ze noemt jou vast sexy mama?’ Ik heb maar niet de moeite genomen hem te vertellen dat ik van mijn stoel zou vallen als ze dat zou zeggen.

Lees verder Over wat energie oplevert

Als een blok

Stoer heb ik verkondigd dat ik wel ‘een leuk rondje’ weet. Onderweg naar het vertrekpunt vertel ik maar alvast dat ik altijd en overal verdwaal. Ik kan dan nog niet vermoeden dat verdwalen vandaag niet mijn grootste probleem zal zijn. Ik parkeer mijn auto tegenover een toegangsweg naar het bos. Even overweeg ik mijn wandelschoenen uit de kofferbak te halen en aan te trekken. Ze lopen heerlijk, maar ik vind ze zo onflatteus. En hé, dit is een date, dus houd ik mijn laarsjes (met bescheiden hak) aan.

Lees verder Als een blok

Dan hebben we dat maar gehad

Na vijf maanden internetdaten kan ik vaststellen dat ik niets van mannen begrijp. Althans niet van de categorie die zich op datingsites begeeft. Mijn ervaring is dat ze – een enkele uitzondering daargelaten – geen tijd en energie willen verspillen en het liefst zo snel mogelijk willen afspreken, ‘want dan hebben we dat maar gehad’, zoals date nummer zes mij vorige week (zogenaamd) grappend appte.

Lees verder Dan hebben we dat maar gehad

Lome vleugelslagen

Na het Ingrid-incident gooi ik het datebijltje er niet bij neer; ik geloof er heilig in dat ik de man van mijn dromen zal gaan vinden. Ik heb een videodate met Bra Bander en Ad Viseur, en Con Troller komt bij me eten. Maar de een is te luidruchtig en vloekt constant, de andere twee zijn volkomen ingedut en bij nader inzien totaal niet in mij geïnteresseerd.

Lees verder Lome vleugelslagen