Categoriearchief: BLOG

Posidruppel

Ben je klaar voor een nieuwe posidruppel, een mooi, grappig, ontroerend of ontroerend bericht dat een klein beetje tegenwicht biedt aan al het akelige nieuws?

Deelde ik vorige week een grappig filmpje van dansende geiten, vandaag iets heel anders. Op Instagram vond ik onderstaande video van een man die kunst in de natuur maakt, zonder die natuur te verstoren. Mooi om naar te kijken (vind ik). Ik wens je een positief weekend en een dito week.

Lees verder Posidruppel

Positieve druppels in ere hersteld

Jaren geleden voegde ik dagelijks een ‘positieve druppel’ toe aan mijn andere website, TekstFontein.com. Misschien kun je het je nog herinneren: elke dag een mooi, grappig, ontroerend of opbeurend bericht uit de online media. Om allerlei redenen ben ik daarmee gestopt.

Lees verder Positieve druppels in ere hersteld

Ondertekenen in tweefout

‘Kun je faxen,’ vraagt de pinnige tante van het uitzendbureau en ik zeg, volkomen naar waarheid, dat ik geen idee heb. Een dag nadat ik op het Rotterdamse notariskantoor begonnen ben, weet ik: faxen is een fluitje van een cent.

Lees verder Ondertekenen in tweefout

Een zonnetje onder de mensen

We wonen de try-out bij van ‘Airborne 2019’, een muzikaal programma van Vocal Virus Project. De zaal zit al behoorlijk vol, maar er zijn nog een paar lege stoelen, ergens in het midden. We gaan snel zitten en kijken om ons heen. Het publiek bestaat voor een deel uit senioren: oud-militairen die hier op landgoed Bronbeek hun thuis hebben gevonden. Martijn, een van de zangers, heet iedereen welkom en vertelt iets over wat ons te wachten staat. Het eerste lied, gezongen door de voltallige bezetting, kruipt meteen onder mijn huid.

Lees verder Een zonnetje onder de mensen

Over wat nog niet is

Sinds ik schreef dat mijn dochter van plan was om te emigreren, krijgt ze regelmatig de vraag: ‘Zit jij niet in het buitenland?’ Ze schudt dan haar hoofd en zegt dat de plannen gewijzigd zijn. Toch blijft dat buitenland trekken, niet omdat ze een hekel heeft aan Nederland, maar onder meer vanwege haar fascinatie voor de gebeurtenissen in het eerste kwart van de twintigste eeuw, meer in het bijzonder voor de Eerste Wereldoorlog. Ieper speelde een belangrijke rol in die oorlog. Ruim een eeuw later houdt die stad de herinnering eraan levend door middel van herdenkingen en educatie. Charlotte droomt ervan om iets op dat vlak te gaan doen; ze heeft zich tijdens haar master ‘tourism & culture’ niet voor niets gespecialiseerd in herinneringstoerisme. Ieper stal haar hart tijdens ons eerste bezoek aan die stad. Daarna is ze er nog twee keer geweest.

Lees verder Over wat nog niet is

Een enkel met hoogtevrees

Veertien zal ik geweest zijn, toen ik op dansles mocht. De hooggehakte lerares keek misprijzend naar mijn in platte schoenen gehulde voeten. Maar hoge hakken pasten niet bij mijn leeftijd, noch bij mijn smaak en ik had maling aan haar afkeurende blikken. Vanaf de allereerste les danste ik met Marcel. Ondanks het feit dat hij een zeer zwijgzame, houterige jongen was die niet wist hoe hij moest leiden, viel ik als een blok voor hem. Hij niet voor mij, overigens en nadat de danslessen voorbij waren, heb ik hem nooit meer gezien.

Lees verder Een enkel met hoogtevrees

Mevrouw Fontein blikt terug en vooruit

2018 was een jaar dat in het teken stond van afscheid nemen, nieuwe wegen, dierenartsbezoekjes, mooie opdrachten (een overvolle agenda) en een eiland. Tijd voor een kort overzicht van het afgelopen jaar én een vooruitblik (want 2019 belooft een bijzonder jaar te worden).

Lees verder Mevrouw Fontein blikt terug en vooruit

Een tijdelijke staat van complete ontroostbaarheid

Al zolang ik me kan herinneren, kan ik in haar ogen lezen wat ze voelt, denkt, eigenlijk wil zeggen. En die bevestigen me hoe serieus haar zojuist uitgesproken woorden zijn. Ik heb het zien aankomen, maar me ervoor afgesloten, omdat ik wist hoe erg ik erdoor geraakt zou worden. Ik zou willen dat ik kon zeggen: ‘Het is goed meisje, ga maar,’ maar in plaats daarvan kom ik met een laf ‘uhuh’. Ik ben de weg kwijt en niet zo’n beetje ook. Emigreren. Het woord dendert door mijn hoofd als een onheilspellende mantra die van geen wijken wil weten. Ik haat die negen letters intens. En mezelf een beetje, omdat ik zo radeloos ben, zo niet de moeder die ik zou willen zijn.

Lees verder Een tijdelijke staat van complete ontroostbaarheid

84 kaarsjes

Lieve mam,

Ter gelegenheid van je tachtigste verjaardag schreef ik je vier jaar geleden een brief. Het jaar daarop schreef ik er nog een en beloofde ik dat voortaan voor elke verjaardag te doen. Het kwam er niet van, simpelweg omdat ik het te druk had. Met mezelf, wellicht. 

Lees verder 84 kaarsjes

Tekstschrijver zoekt man?

Zondagavond heb ik weer naar een aflevering van ‘Boer zoekt vrouw’ gekeken. Bij de start van elk nieuw seizoen denk ik weer aan hoe ik jaren geleden ook eens een brief stuurde naar een boer ‘in de aanbieding’. Nu kan ik best aardig schrijven, dus aan mijn brief zal het niet gelegen hebben dat ik nooit ben uitgenodigd voor een nadere kennismaking. Of misschien ook wel, wie zal het zeggen? Een ding weet ik wel: ik ben blij dat het bij die brief gebleven is, want bij nader inzien bleek ‘mijn’ boer een hork met een verschrikkelijk accent, om van zijn tafelmanieren nog maar niet te spreken. Ik weet wel zeker dat het tussen ons nooit wat geworden zou zijn.

Lees verder Tekstschrijver zoekt man?