Burn-outdagboek – V (19 mei)
Aarzelend en met een vraagteken erachter rolde vorige week het begrip ‘burn-out’ over mijn lippen. De huisarts antwoordde: ‘Dat je een burn-out hebt, is me duidelijk. Dat je daar ondersteuning bij nodig hebt ook. Het lijkt me goed dat je met onze praktijkondersteuner-ggz gaat praten. Maak zo meteen maar een afspraak bij de assistente.’
Lees verder Het toverwoordBurn-outdagboek – IV (11 mei 2026)
Ik heb nergens zin in. Niet in opstaan, niet in gaan slapen. Niet in lezen, wandelen, schrijven of fietsen. Ik heb geen zin in praten of luisteren, geen zin in mensen om me heen, geen zin in niemand om me heen. Na het opstaan worstel ik me de dag door, misselijk, zwetend, vermoeid en amechtig. Zelfs de eetlust is me vergaan en dat gebeurt me hoogst zelden. En alleen thuis zijn is sinds mijn ziekmelding een ‘dingetje’. Nu opeens voel ik me verschrikkelijk verloren als mijn lief niet bij mij is.
Lees verder Nergens zin inBurn-outdagboek – III (9 mei 2026)
Gisteren zijn er een stuk of zes buisjes bloed afgenomen en de huisarts vertelt me nu dat daar niets bijzonders uitgekomen is. Ik heb ook geen ijzertekort, zoals ik zelf dacht. Ik barst in huilen uit. Enerzijds omdat ik opgelucht ben dat er niets raars in mijn bloed gevonden is, anderzijds omdat ik óp ben.
Lees verder Op holBurn-outdagboek – II (29 april 2026)
Al in de zomer van 2025 word ik geplaagd door hartkloppingen, zweetaanvallen, misselijkheid en een meestal sluimerende en soms opvlammende kribbigheid. Ik kom in juli redelijk uitgerust terug van vakantie. Maar zoals gebruikelijk verdwijnt die rust op de eerste werkdag erna: vanwege de vakanties van diverse collega’s komt er nog meer dan gebruikelijk op mijn bord. Ik neem maar weer dossiers mee naar huis om ’s avonds en op mijn vrije maandagen nog wat te kunnen doen.
Lees verder Wat eraan voorafgingBurn-outdagboek – I
Sinds vijf weken zit ik ziek thuis. Aanvankelijk zei ik dat ik dat ik ‘tijdelijk overgekookt’ was. Inmiddels heeft mijn ellendigheid het etiket ‘burn-out’ gekregen. Ik dacht altijd dat mij dat niet zou overkomen. Ik was sterk, kon alles aan. Totdat mijn lijf aangaf dat ik zo niet verder kon.
Lees verder Compleet opgebrandVijf jaar geleden schreef ik het vervolgverhaal ‘Staalblauw’. Bladerend door mijn archieven kwam ik het weer tegen. Ik heb het een beetje ‘afgestoft’ en besloten het opnieuw te delen. Veel leesplezier gewenst.
___________________________________________________________
December 2020
Mijn ogen doen pijn van het staren naar mijn beeldscherm. Ik moet even pauzeren, sta op en loop naar de keuken. Terwijl ik koffie in de espressomachine doe, kijk ik naar buiten. Het is koud en mistig, de rivier, even verderop, wordt door grijze mistflarden aan het zicht onttrokken. Op de smalle weg tussen de weilanden rijdt een zwarte BMW. Gek, denk ik, tegenwoordig zie je hier bijna nooit meer verkeer. De auto stopt aan het begin van het pad naar mijn erf. Ik houd mijn adem in, ik verwacht geen bezoek. Dan rijdt de BMW door en laat ik mijn adem met een luide zucht ontsnappen.
Lees verder Staalblauw – deel 1Voor zijn verjaardag heb ik mijn lief twee kaarten voor ‘Willem van Oranje, de musical’ gegeven en een hotelovernachting in een sfeervol Delfts hotel. We verheugen ons enorm op ons uitje, maar enkele dagen voor vertrek ontvang ik een mail: de avondvoorstelling die wij zouden bezoeken is geannuleerd. Ik kan zonder extra kosten dezelfde plaatsen reserveren op een andere datum. Dan gaan we op Valentijnsdag, besluiten we. Ik probeer de hotelreservering naar diezelfde 14e februari te verschuiven. Dat kan. Maar de toch al niet goedkope kamer kost opeens 140 euro meer. Dat is me echt te gortig, dus annuleer ik die reservering en boek ik een overnachting in een hotel dat er wat minder sfeervol, maar nog steeds prima uitziet.
Lees verder Vergane glorie in overvloedEr is iemand die me al ruim 45 jaar prachtige dingen bezorgt. Een poster van hem hing boven mijn bed. Toen maakte hij nog deel uit van The Police. Later, toen ik op kamers in Leiden woonde, draaide ik The Dream of the Blue Turtles, zijn eerste soloalbum, grijs, samen met huisgenote Petra. Zijn onmiskenbare stemgeluid herken(de) ik uit duizenden en alles wat hij uitbracht vond ik geweldig. In 2010 zag en hoorde ik hem voor het eerst live, tijdens zijn Symphonica in Rosso-concert. Toen ik in het voorjaar van 2025 hoorde dat hij niet alleen de door hem geschreven musical The Last Ship naar Carré zou brengen, maar zelf ook een rol op zich zou nemen, verzuchtte ik dat ik daar graag naartoe zou gaan. Mijn lief begreep de hint onmiddellijk en deed me voor mijn verjaardag twee toegangskaarten cadeau.
Lees verder Ontroering op grote hoogteAan een tafeltje bij Arnhems Meisje begon op 22 december 2022 iets prachtigs. Ons eerste jaar samen hebben we in 2023 aan datzelfde tafeltje gevierd met de gerechten die we ook tijdens die eerste date aten. Een mooie traditie was ontstaan en zo gingen we ook in december 2024 terug naar ‘ons’ tafeltje, dat voor de gelegenheid versierd was met papieren hartjes.
Lees verder Ik kies haarLijn 126 van het RAVeL (netwerk van autovrije paden in België) loopt van Huy naar Ciney en min of meer langs ons logeeradres – een prachtig verbouwd boerderijtje – in Bois-et-Borsu. We halen onze e-bikes uit de tuin en fietsen deze ochtend heuvelop, heuvelaf naar Petit Avin, waar we lijn 126 vinden. Redelijk moeiteloos zoeven we in de richting van Ciney.
Lees verder Een warm onthaal
