Tussen blauw en groen – hoofdstuk 1

Zoals beloofd is hier het eerste hoofdstuk van mijn roman ‘Tussen blauw en groen’. Ik wens je veel leesplezier en hoop – uiteraard – dat je straks het e-boek gaat kopen.

*

Naast mijn linkervoet ligt een verdroogd twijgje. Het is wit uitgeslagen door het zout, de wind en de tijd. Ik pak het op, vraag me af of het net zo’n lange reis heeft afgelegd als ik en begin er willekeurige lijnen mee in het zand te tekenen. Mijn gedachten zijn niet hier, op dit afgelegen strandje, ver van huis. Ze zijn daar, waar mijn thuis is, duizenden kilometers hiervandaan. Plotseling stopt mijn hand met tekenen en tegelijkertijd komen ook mijn gedachten tot stilstand. Ik kijk naar het witte zand voor mijn voeten. Er staat een naam, in krullerige letters vol versieringen. Het stokje valt uit mijn hand en ik laat mijn kin op mijn knieën zakken. Huilen heb ik al heel lang niet meer gedaan, maar het is alsof die drie letters in het zand de dikke prop aan opgekropte emoties vloeibaar maken. ‘Tom,’ fluister ik, ‘ik mis je zo.’

Lees verder Tussen blauw en groen – hoofdstuk 1

‘Hoezo helden?’ door de ogen van een onhandige ‘held’

‘Die mensen hebben vast straf,’ grinnikt een vrouw die mij passeert en een zitplaats zoekt. Het is zondagmiddag, 14.00 uur. Net als gisteren, tijdens de première, zit ik met een aantal medekoorleden op de tribunetrap in het Posttheater.  Om kwart over twee laat Hetty de eerste maten van ‘Mad world’ de zaal in rollen. Onmiddellijk kruipt het kippenvel over mijn rug omhoog. We gaan staan, beginnen te zingen en dan pas besef ik hoeveel mensen naar ons zijn komen kijken en luisteren. Tegen het eind van het nummer  lopen we langzaam de trap af, het podium op. We zijn begonnen.

Lees verder ‘Hoezo helden?’ door de ogen van een onhandige ‘held’

Over het nakomen van een belofte

De laatste tijd heb ik weinig geschreven. Nou, nee, dat is eigenlijk niet waar. In mijn spaarzame vrije tijd heb ik veel geschreven, maar bijna altijd voor anderen.  Binnenkort krijg ik het wat rustiger op dat gebied en ter voorbereiding daarop, ‘bladerde’ ik vandaag eens door deze website.  Lees verder Over het nakomen van een belofte

Tussen seniorenbedden en incontinentiemateriaal

‘Wat heb jij daar nou te zoeken?’ vraag ik verbaasd, omdat ik niet kan geloven dat mijn 22-jarige dochter voor haar studie naar de Vijftigplusbeurs moet. Ze kijkt wat ongemakkelijk, grinnikt en antwoordt dat ze er moet observeren hoe reizen aan de vijftigplusman en -vrouw gebracht worden. ‘Ik heb twee toegangsbewijzen; ga je met me mee?’ vraagt ze en ik zeg: ‘Nou ja, kennelijk behoor ik met mijn 52 jaar tot de doelgroep. En wie weet, hebben we een leuke middag.’

Lees verder Tussen seniorenbedden en incontinentiemateriaal

Piece by piece – een verhaal over loslaten van een geliefde

Piece by piece
Is how I’ll let go of you
Kiss by kiss
Will leave my mind one at a time
One at a time
One at a time

Bijna vijf jaar geleden schreef ik dit verhaal over loslaten van een geliefde. Het nummer ‘Piece by Piece‘ van Katie Melua was mijn inspiratiebron. Ik weet niet meer of ik het indertijd gepubliceerd heb en dat ik het later weer van mijn site gehaald heb. Hoe dan ook: vanavond vond ik het in een stoffig hoekje van mijn pc terug en besloot ik het hier (wellicht nogmaals) te delen. 

Lees verder Piece by piece – een verhaal over loslaten van een geliefde

Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel VIII (slot)

Dwars door de hooglanden

In de hal hangt een windgong waarop ‘please ring’ staat. Aarzelend laat Charlotte haar hand langs de metalen staafjes gaan. Een vriendelijk geklingel weerklinkt, waarop iemand de keukendeur openrukt. Geïrriteerd stapt de gastvrouw de hal in en legt de gong het zwijgen op. Bill volgt haar op de voet, geeft ons een hand en wenst ons een goede reis. Waar hij bij aankomst onze koffer vanaf de straat naar binnen bracht, laat hij ons nu zelf worstelen met de bagage. Beurtelings sleuren we de koffer naar de vijftien minuten verderop geparkeerde Corsa.

Lees verder Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel VIII (slot)

Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel VII

Ademloos in Spey Bay

‘Kijk nou,’ fluistert ze als Bill de eetkamer verlaten heeft, ‘naast een appel en een mandarijn heb ik nu ook zes druiven!’ ‘Het wordt met de dag luxer,’ gniffel ik. Twee minuten later is Bill terug met koffie en een ei voor mij. Ook nu herhaalt hij de vraag of wij van plan zijn ontbijtgranen te eten. Opnieuw antwoord ik ontkennend. Met de beide bussen onder zijn arm informeert hij waar we vandaag naartoe gaan. ‘We willen naar Elgin,’ zeg ik. Hij beweert dat het er ‘relaxing’ is. Hij aarzelt even en vraagt dan of wij geïnteresseerd zijn in Highland Games. Mannen in kilts die met boomstammen gooien: dat is niet echt aan ons besteed. ‘Ik weet ook niet waar je op dit moment Highland Games kunt bezoeken,’ gaat hij verder. Bill grossiert in non-informatie, rare opvattingen en strenge huisregels.

Lees verder Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel VII

Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel VI

Over Madonna en de ijzertijd

Stipt om acht uur doen we de deur naar de eetkamer open. We schrikken ons een ongeluk, want Bill staat achter de deur op ons te wachten. ‘Right,’ zegt hij, ‘good morning,’ waarna hij wil weten of ik koffie of thee bij het ontbijt wil. ‘Coffee, please,’ zeg ik, nog steeds een beetje buiten adem van de schrik. Voor mij valt er van alles te kiezen, op Charlottes bord ligt haar ontbijt al klaar: een appel en een mandarijn. ‘Veganistisch is het wel,’ grapt zij, zodra Bill de deur uit geslopen is. Binnen twee minuten is hij terug. Met een eitje voor mij en een potje koffie. Wat wij vandaag gaan doen, wil hij weten. Ik vertel dat we Inverness gaan verkennen. ‘Daar heb je niet meer dan twee uur voor nodig,’ schampert hij, om te vervolgen: ‘Gaan jullie nog cereal eten?’ Wij schudden onze hoofden, waarna hij de bussen met cornflakes en muesli meeneemt. Stomverbaasd kijken wij hem na. Hebben zijn zoontjes wellicht trek in ontbijtgranen? Gaat hij er zelf van eten?

Lees verder Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel VI

Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel V

‘Ben jij wel normaal?’

We nemen afscheid van David en Anne en rijden twintig minuten terug in de richting van Mallaig, omdat we gisteravond van andere gasten begrepen dat we het Glenfinnan viaduct vanaf een bepaalde parkeerplaats tóch kunnen zien.  Zij hebben het ons goed uitgelegd, want we vinden de plek zonder moeite. Nadat we een paar foto’s gemaakt hebben, rijden we terug naar Banavie en vandaaruit richting Loch Ness. De route voert ons vanaf Fort Augustus langs dat wereldberoemde meer. We parkeren de auto bij Urquhart Castle. Het is zwaarbewolkt, waardoor het water in Loch Ness zwart lijkt en de ruïnes van het kasteel op de oever iets mystieks hebben. We willen eerst iets eten en sluiten aan in de rij in het restaurant. Achter mij dubben twee Twentse dames over wat ze zullen eten. ‘Anders neem je toch gewoon een baaagul,’ zegt een van hen beiden tegen de ander. Lees verder Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel V

Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel IV

Dik honderdtwintig kilometer meer

Vanuit Oban zetten we koers richting Banavie (Fort William) waar we de komende twee nachten zullen logeren, maar we rijden door naar Mallaig. Dat zou een leuk plaatsje moeten zijn en de reis erheen meer dan de moeite waard. De weg gaat grotendeels langs het traject van de Jacobite Steam Train, die wereldberoemd is geworden door de Harry Potterfilms.

Lees verder Schotse dingetjes, een reisverslag in columns – deel IV