Tagarchief: corona

Staalblauw – deel 4

We zijn op de bank gaan zitten. Niet dicht bij elkaar, zoals gebruikelijk, maar hij in de ene hoek en ik in de andere. Na zijn ‘we moeten praten’ is de sfeer omgeslagen. Nors kijkt hij naar me; alsof ik hem iets heb aangedaan. ‘Nou …’ begin ik, ‘waarover wilde je het hebben?’ Zijn blik verzacht iets, waarna hij zegt dat het misschien beter is dat ik een tijdje in een vakantiehuisje ga wonen. ‘Hoezo?’ vlieg ik op. ‘Vanwege dat briefje, dat dreigement,’ zegt hij gedecideerd. Ik begrijp er niets van. Hoezo ben ik in gevaar, terwijl ik niet eens weet wie Jan is? Jos gaat verder: ‘Ik denk dat je beter tijdelijk ergens anders kunt gaan wonen. Ik heb vanmiddag al een vakantiehuisje gevonden. Je kunt alleen Biko niet meenemen.’ Mijn ogen vallen bijna uit hun kassen. ‘Ben je helemaal gek geworden?’ breng ik uit. ‘Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om dit huis te verlaten, laat staan zonder mijn hond!’ Jos’ gezicht loopt rood aan. En dan begint hij tegen me te schreeuwen dat ik niet zo eigengereid moet zijn, dat ik hem moet vertrouwen, dat hij niet kan instaan voor mijn veiligheid. ‘En als je hier blijft, dan … dan …’ besluit hij. ‘Dan wát?’ spuug ik uit. Hij geeft geen antwoord en we kijken elkaar een tijdlang boos aan, in absolute stilte.

Lees verder Staalblauw – deel 4

Staalblauw – deel 3

December 2020

Ik begin het koud te krijgen. ‘Biko, kóm!’ roep ik. Langzaam loop ik het pad naar mijn erf op. Ik kijk over mijn schouder en zie dat Biko me van een afstandje zit te bekijken. Ik lach en roep hem nogmaals. Even later rent hij voor me uit naar de voordeur. Van een afstandje zie ik iets geks aan het huis, maar ik weet niet precies wat. Ik steek de sleutel in het slot en merk dan dat ik vergeten moet zijn de deur op slot te doen. ‘Stommerd,’ mompel ik tegen mezelf en dan begint Biko te blaffen. ‘Jos?’ zeg ik stomverbaasd tegen de man die grijnzend in de gang naar me staat te kijken. ‘Yes,’ zegt hij, terwijl hij zijn armen spreidt.

Lees verder Staalblauw – deel 3

Staalblauw – deel 2

September 2020

Eric botste ruim een kwart eeuw geleden tegen me aan in de supermarkt. Ik viel eerst letterlijk en, nadat ik in zijn prachtige, staalblauwe ogen gekeken had, ook figuurlijk. Hij hielp me overeind, vroeg bezorgd of ik me bezeerd had. Ik schudde alleen maar mijn hoofd, van schrik én van geluk niet in staat een woord uit te brengen. Hij bood aan me mee uit eten te nemen, ‘om het goed te maken’ en ik zei alleen maar: ‘Oké.’ Na dat etentje volgden nog vele dates. We gingen al snel samenwonen en zijn  twee jaar daarna getrouwd. Ons huwelijk heeft bijna twintig jaar geduurd. Na zijn overlijden in augustus 2015 heb ik lange tijd niet meer opengestaan voor een nieuwe relatie. Eric was mijn alles, onvervangbaar.

Lees verder Staalblauw – deel 2

Staalblauw – deel 1

December 2020

Mijn ogen doen pijn van het staren naar mijn beeldscherm. Ik moet even pauzeren, sta op en loop naar de keuken. Terwijl ik koffie in de espressomachine doe, kijk ik naar buiten. Het is koud en mistig, de rivier, even verderop, wordt door grijze mistflarden aan het zicht onttrokken. Op de smalle weg tussen de weilanden rijdt een zwarte BMW. Gek, denk ik, tegenwoordig zie je hier bijna nooit meer verkeer. De auto stopt aan het begin van het pad naar mijn erf. Ik houd mijn adem in, ik verwacht geen bezoek. Dan rijdt de BMW door en laat ik mijn adem met een luide zucht ontsnappen.

Lees verder Staalblauw – deel 1

Binnenshuis verdwalen

De laatste jaren heb ik alleen maar columns op deze website gepubliceerd. De afgelopen maanden ontbrak het me vaak aan inspiratie of waren de onderwerpen waarover ik had kunnen schrijven zo persoonlijk dat ik er niets over kwijt wilde.

Natuurlijk had ik kunnen schrijven over de lockdown en de gevolgen daarvan voor mij persoonlijk. Maar internet staat al vol met verhalen, columns en artikelen die gaan over maar een onderwerp: corona.

Lees verder Binnenshuis verdwalen

Lome vleugelslagen

Na het Ingrid-incident gooi ik het datebijltje er niet bij neer; ik geloof er heilig in dat ik de man van mijn dromen zal gaan vinden. Ik heb een videodate met Bra Bander en Ad Viseur, en Con Troller komt bij me eten. Maar de een is te luidruchtig en vloekt constant, de andere twee zijn volkomen ingedut en bij nader inzien totaal niet in mij geïnteresseerd.

Lees verder Lome vleugelslagen

Veel meer dan een griepje

Sinds het uitbreken van de coronacrisis erger ik me mateloos aan al die amateur-virologen, virusontkenners en demonstranten die om het hardst staan te schreeuwen dat we worden beperkt in onze vrijheid, dat we in een politiestaat beland zijn, dat 5G iets met de verspreiding van het virus te maken heeft en Bill Gates de duivel in eigen persoon is. Op Facebook werd ik uitgemaakt voor ‘hersenloos schaap’ omdat ik me aan de coronamaatregelen houd. ‘Ach,’ beweerde zo’n virusgekkie, ‘corona is niet meer dan een griepje.’ Maar het is meer dan dat. Veel meer.

Lees verder Veel meer dan een griepje

Posidruppel 22/08/20

Het is weer tijd voor een nieuwe ‘posidruppel’, een mooi, grappig, ontroerend of hoopgevend bericht dat wat tegenwicht biedt aan al het akelige nieuws.

Wie mijn ‘posidruppels’ volgt, weet dat ze vaak in het teken van muziek staan. Dat heeft een reden. Muziek raakt mensen, kan troosten, verrassen en verblijden. Samen musiceren voegt daar nog een extra dimensie aan toe. Het is fijn om te zingen, maar wanneer ik dat samen met anderen doe, voel ik me op een bijzondere manier met hen verbonden.

Samen repeteren was lastig te organiseren. Daarom namen de andere zangeressen van 4-Tune en ik om de paar weken thuis een filmpje op. Onze zangdocente van Vocal Studio Elst voegde die vier filmpjes daarna samen. En zo … zongen we toch nog samen.

Vandaag deel ik graag de allerlaatste ‘Stay-Home-Video’ met je, want vanaf komende week gaan we weer écht samen zingen! We verheugen ons daar enorm op.

Over een paar weken vervang ik deze 'posidruppel' door een nieuwe. Wil je geen druppel missen, kom dan regelmatig even langs. 

Het is goed meisje, ga maar

Mijn dochter zit op de bank, tegen de pas geschilderde muur, haar laptop op schoot. ‘Kijk dan, hoe mooi!’ zegt ze, verheugd wijzend naar een afbeelding van een bijzettafeltje. ‘Zet maar op je lijstje,’ antwoord ik lachend. ‘Maar we moeten ook nog pannen hebben, een bed, een tafel en stoelen,’ zucht ze, waarna ze me stralend aankijkt.

Lees verder Het is goed meisje, ga maar

over oude wijven en wat fris

Behalve op mijn werk en bij mijn moeder in de tuin kom ik de afgelopen maanden vrijwel nergens meer. Ik mis het even de stad in om te winkelen of gewoon ergens wat te gaan eten of drinken, het afspreken met familie en vrienden en het zingen. Nu de ‘intelligente lockdown’ beetje bij beetje versoepeld wordt, kunnen we ons weliswaar iets meer permitteren, maar echt vrij zijn we nog (lang) niet.

Lees verder over oude wijven en wat fris