Tagarchief: lezen

Staalblauw – deel 5

Ik heb geen oog dichtgedaan. Jos’ woorden, inderhaast neergekrabbeld op het papier dat ik gisteravond op de keukentafel vond, heb ik de hele nacht in mijn hoofd herhaald. Hij schreef dat hij niet had kunnen blijven, dat hij me snel zou bellen. Geen uitleg over het waarom van zijn vertrek. Geen woord ook over mijn veiligheid, het vakantiehuisje dat hij uitgezocht had of over wie Jan is. Natuurlijk heb ik geprobeerd hem te bereiken. Mijn appjes kwamen niet aan – een enkel vinkje erachter, niet meer. Vervolgens heb ik zijn voicemail ingesproken. Ook daarop is geen reactie gekomen. Ik bel je snel, schreef hij. Mijn telefoon heb ik daarom, geheel tegen mijn gewoonte in, meegenomen naar de slaapkamer. Ik pak hem van het nachtkastje: geen berichten of gemiste oproepen van Jos.

Lees verder Staalblauw – deel 5

Staalblauw – deel 4

We zijn op de bank gaan zitten. Niet dicht bij elkaar, zoals gebruikelijk, maar hij in de ene hoek en ik in de andere. Na zijn ‘we moeten praten’ is de sfeer omgeslagen. Nors kijkt hij naar me; alsof ik hem iets heb aangedaan. ‘Nou …’ begin ik, ‘waarover wilde je het hebben?’ Zijn blik verzacht iets, waarna hij zegt dat het misschien beter is dat ik een tijdje in een vakantiehuisje ga wonen. ‘Hoezo?’ vlieg ik op. ‘Vanwege dat briefje, dat dreigement,’ zegt hij gedecideerd. Ik begrijp er niets van. Hoezo ben ik in gevaar, terwijl ik niet eens weet wie Jan is? Jos gaat verder: ‘Ik denk dat je beter tijdelijk ergens anders kunt gaan wonen. Ik heb vanmiddag al een vakantiehuisje gevonden. Je kunt alleen Biko niet meenemen.’ Mijn ogen vallen bijna uit hun kassen. ‘Ben je helemaal gek geworden?’ breng ik uit. ‘Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om dit huis te verlaten, laat staan zonder mijn hond!’ Jos’ gezicht loopt rood aan. En dan begint hij tegen me te schreeuwen dat ik niet zo eigengereid moet zijn, dat ik hem moet vertrouwen, dat hij niet kan instaan voor mijn veiligheid. ‘En als je hier blijft, dan … dan …’ besluit hij. ‘Dan wát?’ spuug ik uit. Hij geeft geen antwoord en we kijken elkaar een tijdlang boos aan, in absolute stilte.

Lees verder Staalblauw – deel 4

Staalblauw – deel 3

December 2020

Ik begin het koud te krijgen. ‘Biko, kóm!’ roep ik. Langzaam loop ik het pad naar mijn erf op. Ik kijk over mijn schouder en zie dat Biko me van een afstandje zit te bekijken. Ik lach en roep hem nogmaals. Even later rent hij voor me uit naar de voordeur. Van een afstandje zie ik iets geks aan het huis, maar ik weet niet precies wat. Ik steek de sleutel in het slot en merk dan dat ik vergeten moet zijn de deur op slot te doen. ‘Stommerd,’ mompel ik tegen mezelf en dan begint Biko te blaffen. ‘Jos?’ zeg ik stomverbaasd tegen de man die grijnzend in de gang naar me staat te kijken. ‘Yes,’ zegt hij, terwijl hij zijn armen spreidt.

Lees verder Staalblauw – deel 3

Staalblauw – deel 2

September 2020

Eric botste ruim een kwart eeuw geleden tegen me aan in de supermarkt. Ik viel eerst letterlijk en, nadat ik in zijn prachtige, staalblauwe ogen gekeken had, ook figuurlijk. Hij hielp me overeind, vroeg bezorgd of ik me bezeerd had. Ik schudde alleen maar mijn hoofd, van schrik én van geluk niet in staat een woord uit te brengen. Hij bood aan me mee uit eten te nemen, ‘om het goed te maken’ en ik zei alleen maar: ‘Oké.’ Na dat etentje volgden nog vele dates. We gingen al snel samenwonen en zijn  twee jaar daarna getrouwd. Ons huwelijk heeft bijna twintig jaar geduurd. Na zijn overlijden in augustus 2015 heb ik lange tijd niet meer opengestaan voor een nieuwe relatie. Eric was mijn alles, onvervangbaar.

Lees verder Staalblauw – deel 2

Staalblauw – deel 1

December 2020

Mijn ogen doen pijn van het staren naar mijn beeldscherm. Ik moet even pauzeren, sta op en loop naar de keuken. Terwijl ik koffie in de espressomachine doe, kijk ik naar buiten. Het is koud en mistig, de rivier, even verderop, wordt door grijze mistflarden aan het zicht onttrokken. Op de smalle weg tussen de weilanden rijdt een zwarte BMW. Gek, denk ik, tegenwoordig zie je hier bijna nooit meer verkeer. De auto stopt aan het begin van het pad naar mijn erf. Ik houd mijn adem in, ik verwacht geen bezoek. Dan rijdt de BMW door en laat ik mijn adem met een luide zucht ontsnappen.

Lees verder Staalblauw – deel 1

Binnenshuis verdwalen

De laatste jaren heb ik alleen maar columns op deze website gepubliceerd. De afgelopen maanden ontbrak het me vaak aan inspiratie of waren de onderwerpen waarover ik had kunnen schrijven zo persoonlijk dat ik er niets over kwijt wilde.

Natuurlijk had ik kunnen schrijven over de lockdown en de gevolgen daarvan voor mij persoonlijk. Maar internet staat al vol met verhalen, columns en artikelen die gaan over maar een onderwerp: corona.

Lees verder Binnenshuis verdwalen

Tussen blauw en groen – hoofdstuk 1

Zoals beloofd is hier het eerste hoofdstuk van mijn roman ‘Tussen blauw en groen’. Ik wens je veel leesplezier en hoop – uiteraard – dat je straks het e-boek gaat kopen.

*

Naast mijn linkervoet ligt een verdroogd twijgje. Het is wit uitgeslagen door het zout, de wind en de tijd. Ik pak het op, vraag me af of het net zo’n lange reis heeft afgelegd als ik en begin er willekeurige lijnen mee in het zand te tekenen. Mijn gedachten zijn niet hier, op dit afgelegen strandje, ver van huis. Ze zijn daar, waar mijn thuis is, duizenden kilometers hiervandaan. Plotseling stopt mijn hand met tekenen en tegelijkertijd komen ook mijn gedachten tot stilstand. Ik kijk naar het witte zand voor mijn voeten. Er staat een naam, in krullerige letters vol versieringen. Het stokje valt uit mijn hand en ik laat mijn kin op mijn knieën zakken. Huilen heb ik al heel lang niet meer gedaan, maar het is alsof die drie letters in het zand de dikke prop aan opgekropte emoties vloeibaar maken. ‘Tom,’ fluister ik, ‘ik mis je zo.’

Lees verder Tussen blauw en groen – hoofdstuk 1