Wat eraan voorafging

Burn-outdagboek – II (29 april 2026)

Al in de zomer van 2025 word ik geplaagd door hartkloppingen, zweetaanvallen, misselijkheid en een meestal sluimerende en soms opvlammende kribbigheid. Ik kom in juli redelijk uitgerust terug van vakantie. Maar zoals gebruikelijk verdwijnt die rust op de eerste werkdag erna: vanwege de vakanties van diverse collega’s komt er nog meer dan gebruikelijk op mijn bord. Ik neem maar weer dossiers mee naar huis om ’s avonds en op mijn vrije maandagen nog wat te kunnen doen.

In diezelfde zomer komt mijn moeder ongelukkig ten val. Rond elf uur ’s avonds ben ik bij haar en rijd ik, met mijn jongste zus, achter de ambulance aan. Tot diep in de nacht zitten we bij haar op de spoedeisende hulp en zodra besloten is dat ze moet worden opgenomen, rijden wij naar haar huis en brengen daar de nacht door. In de weken daarna rijd ik vrijwel dagelijks heen en weer naar het ziekenhuis in Doetinchem en later naar het revalidatiecentrum in Dieren. Ze herstelt relatief snel, maar de zorgen om haar zelfstandig wonen nemen toe. Hoewel alles in mij schreeuwt dat ik dat niet voor haar wil, zetten we haar op een wachtlijst voor een zorgappartement. Zij heeft er vrede mee, maar ik kan de gedachte niet uitzetten dat ze straks moet verhuizen naar een plek waar ze voorheen beslist niet naartoe wilde. Mijn relativeringsvermogen en realiteitszin lijken helemaal verdwenen.

De maanden verstrijken. Ik negeer het feit dat ik me steeds moeilijker kan concentreren, dat ik nooit uitgerust en bijna steevast badend in het zweet wakker word. Ik lijk opeens vatbaar voor elke verkoudheid en herstel daar telkens maar moeilijk van en zie op tegen alles wat enige inspanning vergt. Ik kan niks hebben, vat elke vorm van kritiek op als een enorme aanval op mijn persoonlijkheid. Het levert me een hardnekkige onenigheid met mijn zussen op en ik ben niet in staat om daarover op een gezonde manier met hen in gesprek te gaan.

In januari wordt mijn steun en toeverlaat op kantoor ernstig ziek. Waar ik eraan gewend was de werkvoorraad met haar te kunnen delen, moet ik nu weer in mijn eentje ploeteren. Maar ik maak me in de eerste plaats enorm zorgen om haar gezondheid. Ik voel me vaak ellendig, maar blijf desondanks doen alsof er niets aan de hand is. In april ontvang ik het verpletterende bericht dat ook een dierbare vriendin ernstig ziek is. Ik wil erom huilen, schreeuwen, maar er komt alleen een verslagenheid over me die ik niet eerder heb ervaren.

Dan komt een paar weken later plots het bericht dat er een zorgappartement is vrijgekomen voor mijn moeder. Ze moet binnen een week verhuizen. En precies op dat moment slaan bij mij de stoppen door. Fysiek en mentaal ben ik niet in staat om iets zinnigs te betekenen op de dag van de verhuizing. Mijn dochter, zussen en zwager nemen de daadwerkelijke verhuizing voor hun rekening. Omdat ik vind dat ik toch íéts moet doen, ga ik daags ervoor naar mijn moeder om nog wat spullen in te pakken. Zwetend, misselijk, met een bonkend hart en trillend op mijn benen sta ik wat spullen in dozen te doen. ‘Kind, je bent kapot en je hebt genoeg gedaan,’ zegt mijn moeder, ‘ga naar huis.’ Dat doe ik, nog net niet huilend van ellende.

Ik weet niet wat er mis is met me, maar ik schrik van hoe rot ik me voel. Eenmaal thuis doe ik iets wat ik in de tien jaar dat ik in Elst werk niet eerder heb gedaan: ik laat mijn werkgever weten dat ik de komende dagen niet naar kantoor kom. Mijn lijf zegt nu duidelijk: STOP! En er zit niets anders op dan daarnaar te luisteren.