Het toverwoord

Burn-outdagboek – V (19 mei)

Aarzelend en met een vraagteken erachter rolde vorige week het begrip ‘burn-out’ over mijn lippen. De huisarts antwoordde: ‘Dat je een burn-out hebt, is me duidelijk. Dat je daar ondersteuning bij nodig hebt ook. Het lijkt me goed dat je met onze praktijkondersteuner-ggz gaat praten. Maak zo meteen maar een afspraak bij de assistente.’

‘Ik baal zo verschrikkelijk van mezelf,’ zeg ik halverwege de week tegen mijn lief. Hij antwoordt dat hij dat wel begrijpt, maar dat ik er toch ook niks aan kan doen dat ik me zo rot voel. ‘Geef het de tijd,’ spoort hij me aan. En die tijd … die kruipt voorbij. Anderzijds voelt het net alsof ik al maanden thuis zit. Ik verveel me drie slagen in de rondte, buiten de paar uur per dag die ik aan kantoorwerk besteed. Als mijn lief wil weten waarom ik die dossiers niet kan laten voor wat ze zijn, antwoord ik: ‘Maar ik vind het werk nog steeds leuk en het geeft me wat te doen.’ Dat ik me maar nét kan concentreren en dat het zweet me dikwijls uitbreekt als ik aan de keukentafel zit te werken, zeg ik er niet bij.

Dinsdag, 12.15 uur. Ik zit in de wachtkamer tot de praktijkondersteuner me komt halen. Ik heb het bloedheet, voel hoe zweetdruppels de krullen in mijn nek klam en zwaar maken. Ik haal een tissue tevoorschijn, dep wat en concludeer dat ik aan een zakdoekje niet genoeg heb. En dan komt de praktijkondersteuner me halen. ‘Wil je liever met de lift naar de eerste verdieping?’ vraagt ze, nadat ze een bezorgde blik op mijn bezwete gezicht heeft geworpen. ‘Nee hoor,’ zeg ik zo luchtig mogelijk, ‘de trap is prima.’ Daar heb ik na vier treden al spijt van. Tergend langzaam klimmen we samen verder.

In haar spreekkamer probeer ik zo samenhangend en kort mogelijk samen te vatten hoe ik denk dat ik deze staat van ellendigheid bereikt heb. Ze knikt af en toe, stelt soms een vraag – die ik vervolgens veel te uitgebreid beantwoord. Plotseling halen mijn emoties me in. Snikkend vertel ik haar hoe erg ik van mezelf baal, dat ik in paniek raak als mijn lief op zondagavond afscheid neemt, dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet.  Ze pakt een handdoekje – een stug en ruw velletje papier – waarmee ik mijn tranen wegveeg en zegt dan: ‘Jouw brein en zenuwstelsel zijn overbelast. Je moet gaan uitvinden wat jou energie geeft, waar je blij van wordt. Bovendien moet je leren verdragen wat er op je pad gekomen is.’

Die laatste zin blijft door mijn hoofd dansen, terwijl ik op de fiets naar huis zit. Ik heb zoveel gedragen en nog te dragen. Het is tijd om te leren verdragen dat ik me nu voel zoals ik me voel, dat ik soms heftiger op gebeurtenissen reageer dan voorheen, dat niet iedereen begrip voor me heeft en dat er nu eenmaal dingen zijn die je niet kunt veranderen. Zou ‘accepteren’ het toverwoord kunnen zijn?