Ciao Italia

Burn-outdagboek – VI (24 mei)

Het zou overdreven zijn om te stellen dat ik geaccepteerd heb dat ik een burn-out heb. Maar ik werk aan die acceptatie. Er staat een vervolgafspraak met de praktijkondersteuner gepland, ik heb een afspraak gemaakt met een haptonoom en ik ga online op zoek naar informatie over alles wat te maken heeft met mijn tijdelijke staat van ellendigheid. Ik vind de podcast ‘Herstellen van burn-out’. De eerste aflevering die ik beluister, maakt me meteen aan het huilen: herkenbaarheid en erkenning buitelen over elkaar heen. Al die professionele hulp is fijn. En steun ontvang ik ook uit mijn naaste omgeving volop. Er komen bloemen, cadeautjes, telefoontjes, berichtjes en heel veel luisterende oren.

Waar mijn lief en ik er voorheen elk weekend op uit waren, doen we nu meestal helemaal niks op zaterdag en zondag. Korte wandelingen, kleine fietstochtjes, dat is het wel zo’n beetje. Hij heeft energie voor tien, ik voor amper één. Zonder te klagen houdt hij rekening met mij en daar ben ik hem oneindig dankbaar voor.

Nu zitten we koffie te drinken op mijn balkon. Ik met een steen in mijn maag: ik heb iets geconcludeerd dat hem ook treft. Hoe ik die conclusie met hem moet delen weet ik niet, dus gooi ik er maar gewoon uit dat ik iets wil bespreken. Hij kijkt me vragend aan. ‘Vertel,’ zegt hij rustig. Nu kan ik niet meer terug. Ik hap even naar adem en ratel dan aan een stuk door: ‘Ik zie als een berg op tegen de vakantie. Naar Italië rijden vond ik vroeger alleen maar leuk, maar ik krijg nu al stress van de gedachte aan de lange autoritten heen en terug. Daar komt bij dat ik vanochtend een mailtje van de tweede accommodatie ontving met de mededeling dat de beheerders zelf op vakantie zijn en dat we de sleutels krijgen van iemand die in een dorp verderop woont. Internet- en telefoonverbindingen blijken op die Toscaanse heuvel heel slecht te zijn. Dan zitten we daar straks, met ons tweetjes, ver van de bewoonde wereld en slecht of niet eens bereikbaar. Wat als we dan dringend hulp nodig hebben?’

Hij is me blijven aankijken. Bijna niet-waarneembaar trekt iets wat ik voor teleurstelling aanzie over zijn gezicht, maar dan zegt hij: ‘Dan annuleren we.’ Een zuchtje verlaat sidderend mijn mond en dan zeg ik zacht: ‘Maar we zouden al over een maand gaan. Ik weet niet of we nog kunnen annuleren zonder kosten.’ Hij haalt zijn schouders op en antwoordt: ‘Ik wil heel graag op vakantie met jou, maar als jij het niet naar je zin hebt, kan ik ook niet genieten. En mochten we het geld kwijt zijn, dan is dat maar zo.’

Er is een last van mijn schouders gevallen en tegelijkertijd voelt het raar. Vakanties konden mij niet vaak, niet ver en niet gek genoeg zijn. En nu zie ik tegen een vakantie op? Maar dan herinner ik me weer het toverwoord: verdragen. Ik herken mezelf niet en dat is rot genoeg. Dat daarbij hoort dat deze vakantie totaal anders ingevuld gaat worden dan wij voor ogen hadden, is niet anders. We spreken af dat we kijken hoe ik me eind volgende maand voel. Heb ik zin in en behoefte aan een paar dagen ertussenuit, dan doen we dat. Heb ik dat niet, dan blijven we gewoon thuis. Voor nu is het: ciao Italia en dat valt eigenlijk best te verdragen.