Burn-outdagboek – XVI (15 augustus)
Het bezoek aan kantoor heeft me geen goed gedaan. Ik heb een behoorlijke terugval. Lichamelijke klachten die verdwenen waren, steken de kop weer op. Ik slaap weer slechter en voel me mede daardoor allesbehalve fit. Ik heb behoefte aan positiviteit, aan leuke dingen doen, bij voorkeur met de man die me door deze burn-out heen loodst alsof dat zijn vak is. Ik zeg tegen hem: ‘Ik zag dat komend weekend Cirque des Dunes in Noordwijk is.’ Hij vraagt: ‘Denk je dat je dat aan kunt?’ Ik knik, zeg dat ik daarna waarschijnlijk behoorlijk gesloopt zal zijn, maar dat ik het toch wil proberen omdat ik behoefte heb aan iets leuks. Met hem.
Zo rijden we vandaag naar de Noordzeekust, de e-bikes op de fietsendrager. We parkeren op een parkeerterrein in de duinen bij Katwijk en dineren daar aan zee. Daarna fietsen we op ons gemak naar de boulevard in Noordwijk. De drukte daar had ik natuurlijk wel voorzien, maar overvalt me toch een beetje. Ik spreek mezelf in gedachten bemoedigend toe en beloof mezelf dat ik me niet ga storen aan de mensenmassa. Hand in hand lopen we rustig naar de eerste artiesten die op het punt staan aan hun act te beginnen. We staan vooraan en ik probeer het gekakel van de toeschouwers om ons heen te negeren. Dat lukt zodra de voorstelling begint. Die betovert me, doet me vol verbazing kijken naar de halsbrekende toeren die de twee vrouwen voor onze ogen uithalen. Terwijl ik sta te genieten, kijk ik snel opzij naar mijn lief en knijp ik zachtjes in zijn hand. En precies op dat moment dient zich een glimmer van jewelste aan.
Na een kwartiertje is het optreden voorbij. Rustig slenteren we over de boulevard naar een volgende act. Het is druk, heel druk, maar ik denk aan de belofte die ik mezelf deed en negeer de herrie, het gekakel en het gedrang op sommige plekken. We vinden een met tape afgezette open plek waar zes jongemannen aan het pauzeren zijn voordat hun volgende optreden van start gaat. We besluiten op de stoeprand te wachten, keurig áchter de afzetting. Zachtjesaan stromen er meer toeschouwers toe. Op het allerlaatste moment komt een ouder echtpaar recht op ons af. Vlak voor ons stoppen ze en draaien ze hun gezichten naar de artiesten. De vrouw is een stuk kleiner dan wij: over haar kunnen we heen kijken. Maar het achterhoofd van de man blokkeert mijn uitzicht. ‘Sorry meneer, maar dit kan toch niet,’ zeg ik tegen zijn rug. De herrie én het feit dat hij gehoorapparaten draagt verhinderen hem mij te horen – of hij doet gewoon alsof hij niets gehoord heeft. Ik besluit er geen punt van te maken, maar dit als een les in verdraagzaamheid te zien. Ik doe een stap naar links en kan dan de acrobatische toeren van de jongens best goed volgen.
Ik merk dat ik moe geworden ben – Gert heeft dat ook door. Hij stelt voor om onze fietsen op te zoeken. We lopen eerst nog even naar het strand, langs het reuzenrad, dat nu verlicht is en de omgeving iets sprookjesachtigs geeft. Opnieuw ervaar ik een geluksgevoel. Niet veel later fietsen we door de duinen naar Katwijk. We komen geen mens tegen, horen alleen de stilte. Het fietspad wordt slechts verlicht door onze koplampen. Plots springt er een kikker van de ene naar de andere kant van het pad. ‘Toch nog wild gezien, vandaag,’ grapt mijn lief. Dan pas merk ik dat de glimmer die bij het reuzenrad ontstond me nog niet verlaten heeft. Ik word er bijna euforisch van.
Hoewel we meestal ‘rijdtaken’ eerlijk verdelen, rijdt Gert ons nu ook terug naar Gelderland. Terwijl ik het landschap aan me voorbij zie glijden, maak ik de balans van vandaag op. Ja, ik ben kapot, maar tegelijkertijd blij. Ten eerste had ik zin in dit uitje – wat heerlijk is, als je maandenlang nergens zin in hebt gehad – en heb ik intens genoten. Daarnaast heb ik me niet uit het veld laten slaan door de drukte, een slechthorende hork of de harde muziek. En tot slot heb ik twee keer een enorm geluksgevoel mogen ervaren. En alleen dat al is wat mij betreft pure winst.
