Burn-outdagboek – X 20 juni
Een dag voor mijn verjaardag heb ik op kantoor een fijn gesprek met mijn baas. Aan het eind ervan hebben we het over mijn vakantie die morgen begint. Ik vertel dat we niet naar Italië gaan. ‘We overwegen nu een paar dagen Texel,’ zeg ik aarzelend. ‘Doen,’ zegt hij, ‘lekker even eruit!’ Ik knik, weet eigenlijk niet meer zo veel te vertellen. ‘Wil je met de hele ploeg koffiedrinken?’ vraagt hij dan – want dat is nu eenmaal gebruikelijk als er iets te vieren valt. Verschrikt kijk ik hem aan. Het voelt zo gek om te zeggen dat ik dat niet aankan, maar voordat ik mijn mond open kan doen vult hij aan: ‘Of wacht, dat is misschien wat te veel gevraagd.’ Ik knik dankbaar en zeg dat ik traktaties heb neergezet in het keukentje en dat ik zo naar huis ga.
Op mijn verjaardag word ik wakker naast mijn lief, drink ik koffie bij mijn moeder en lunch ik met mijn dochter. Gedurende de dag word ik overstelpt met berichtjes, telefoontjes, kaarten, bloemen en cadeaus; ik ben geroerd door zo veel aandacht en liefde. ’s Avonds trakteert Gert me op een diner bij Soirée. Als we in bed liggen zeg ik: ‘Ik heb me lang niet zo jarig gevoeld als op deze verjaardag. Het was heel fijn, maar ik ben ook helemaal óp.’ Hij reageert: ‘Maar je hebt nu vakantie, dus kun je de komende drie weken uitrusten en opladen.’ Het voelt raar om ziek thuis te zijn en tóch vakantie te hebben. Maar de gedachte dat ik de komende weken niets hoef en gewoon mag genieten, brengt rust en ik val als een blok in slaap.
Op zaterdag zitten we samen aan de eettafel. Weggaan of thuisblijven, dat is de vraag. ‘Ik voel me eigenlijk best goed,’ zeg ik. ‘Ik wil er graag even tussenuit, want de muren van dit huis heb ik wel genoeg gezien, de afgelopen maanden.’ Gert wil graag naar de Eifel, in Duitsland en ik naar de Wadden. Omdat het de komende week tropisch heet belooft te worden, besluiten we dat het Texel moet worden. Waarschijnlijk zullen de temperaturen daar een stuk lager liggen. ‘En voel ik me daarna goed genoeg, dan kunnen we ook nog een paar dagen naar Duitsland,’ zeg ik glimlachend. Maar eerst gaan we op zoek naar een accommodatie die past bij onze smaak en portemonnee.
We vinden een leuk huisje op een vakantiepark in De Cocksdorp. We boeken meteen. Vanaf dinsdag 23 juni verblijven we daar vier nachten. Ik vind het spannend, maar kijk daar niet meer van op. Ik weet inmiddels dat een burn-outbrein vreemde streken heeft. Bovendien schuilt onder die spanning iets moois: een toenemende zin in deze korte niet-zo-ver-weg-vakantie met mijn lief!
