Best een goede dag

Burn-outdagboek – IX 11 juni

Zeven weken. Zo lang zit ik al thuis. De dagen duren lang. Sinds vorige week publiceer ik mijn burn-out-ervaringen in mijn online dagboek. De reacties die ik op de eerste columns ontvangen heb, zijn hartverwarmend en dragen bij aan mijn herstel. En dat doet het schrijven ervan eveneens – al kost dat me ook veel energie en doe ik er lang over. Waar ik vroeger uren achter elkaar aan een column kon sleutelen, ben ik nu na een minuut of dertig helemaal leeg.

Een boek lezen lukt nog niet en ook de zin in zingen ontbreekt. Voorheen had ik altijd muziek aan – meezingen deed ik van nature. Maar nu is het bijna standaard stil in huis. Heel stil. En in de auto heb ik de radio wel aan, maar komt er geen enkele noot over mijn lippen. Ook niet bij liedjes waarvan ik de tekst kan dromen. Om de week heb ik zangles met twee andere vrouwen. Ik ben al maanden niet geweest en toen de zangdocente vroeg of wij vorig weekend als zanggroepje wilden optreden tijdens de halfjaarlijks terugkerende leerlingenmiddag heb ik aangegeven dat ik er de energie noch de stem voor had. Dat ik daarmee ook de pret bedierf voor de andere twee zangeressen, drong pijnlijk tot me door, maar zij reageerden vol begrip: ‘Dat zingen komt wel weer.’

Fysiek voel ik me weliswaar minder slecht dan een paar weken geleden, maar ik ben nog steeds futloos, heb last van hooikoorts en zweetaanvallen, om maar een paar kwalen te noemen. Mijn burn-out lijkt bovendien een heftige vorm van hypochondrie teweeg te brengen, want bij elk kuchje, vlekje en pijntje denk ik dat het einde nabij is. Zo ontdek ik een raar soort moedervlek op mijn onderbeen. Paniek … dat vlekje is me niet eerder opgevallen. Een dag later buigt de huisarts zich erover. ‘Nee,’ zegt ze, ‘dat is geen moedervlek, maar een onschuldig vaatkluwentje. Dat laatste woord versta ik verkeerd (als ‘vaatklioentje’), maar het eraan voorafgaande woord kalmeert mijn burn-out-brein enigszins.

Weer thuis valt mijn oog plotseling op de voorraad pennen en potloden die ik al heel lang hardnekkig genegeerd heb … Zal ik? Ja, ik ga een kaartje maken voor een vriendin. Niet veel later zit ik geconcentreerd sierletters en decoraties te tekenen, terwijl ik naar een podcastaflevering van een burn-outcoach zit te luisteren. Zodra de aflevering is afgelopen, ga ik naar de playlist met liedjes die Gert en ik elkaar gestuurd hebben in de loop der jaren. Ik zet de lijst op shuffle en teken verder. Als het kaartje bijna klaar is, val ik bijna van mijn stoel. Was ik …?  Ja, constateer ik glimlachend: ik was zachtjes aan het meezingen.

Als mijn lief aan het eind van de middag vraagt hoe mijn dag was, moet ik even nadenken over een antwoord. Voor het eerst in zeven weken duurde de dag niet eindeloos. Ik heb getekend en een heel klein beetje gezongen, ik blijk een onschuldig vaatklioentje te hebben en ben niet volkomen futloos. ‘Ik had best een goede dag,’ app ik daarom terug.