Burn-outdagboek – XX (16 november)
Na onze terugkomst uit Parijs hield het gelukzalige gevoel nog een paar dagen aan. Ik rekende me niet meteen rijk, want al had het tripje me energie opgeleverd, het had me ook het nodige aan kracht gekost. Ik besefte maar al te goed dat mijn vermoeidheid het risico op een terugval vergrootte.
Begin oktober kwam er commentaar op de posts over Parijs in mijn burn-outdagboek. Iemand reageerde met de opmerking dat ik me niet zo moest aanstellen. Een andere anonymus schreef dat ik gewoon weer aan het werk moest. Ik keurde de twee reacties af, maar zat er desondanks mee in mijn maag. Welke vreemden voelden zich geroepen om een stekelige opmerking achter te laten? Of waren het toch mensen die ik kende? Ik kon de betreffende reageerders niet bereiken omdat ze – heel laf – naast een fictieve naam een niet-bestaand e-mailadres hadden achtergelaten. Ik was gefrustreerd, vooral ook door de onmogelijkheid de herkomst van de reacties te achterhalen.
De terugval, die had afgewacht aan de rand van mijn vermoeidheid, begon zich te roeren. ‘Laat het los,’ herhaalde mijn lief keer op keer. En net toen me dat leek te gaan lukken, kwam er opnieuw vervelend commentaar op mijn dagboek, ditmaal van een bekende. Dat kwam nog harder aan dan de twee anonieme reacties en ik voelde hoe mijn lijf protesteerde. De terugval was compleet. ‘Ik stop met dat dagboek,’ zei ik verdrietig, ‘want op deze manier brengt het me alleen verder bij mijn herstel vandaan.’
Dit hoofdstuk zou het laatste zou zijn. In de afgelopen weken worstelde ik ermee en herschreef ik het tientallen keren, nadenkend over of ik echt moest stoppen. Ik wist al wel dat herstellen van een burn-out ook te maken heeft met het doorbreken van hardnekkige patronen. En ik realiseerde me wat voor mij het belangrijkste en moeilijkst te doorbreken patroon is: me overal druk om maken. De gesprekken met wie mij lief zijn, het dagelijks mediteren, de sessies bij de haptonoom en de praktijkondersteuner en het luisteren naar de podcasts van neurobiologen en burn-outcoaches hebben al wel haarscheurtjes in dat patroon veroorzaakt. Zou ik het kunnen doorbreken door dit hoofdstuk te publiceren en toekomstige vervelende, al dan niet anonieme reacties in de digitale én mentale prullenbak te gooien?
Ik ga het gewoon doen, besluit ik vandaag. Ik ga verder met mijn burn-outdagboek, ongeacht eventuele vervelende reacties daarop. Ik voel nu al hoe er een barst van formaat ontstaat in mijn moeilijkst te doorbreken patroon.
