Als voorlopig voorbij is

Burn-outdagboek – XV (13 augustus)

Veertien weken ben ik nu thuis. Ik ben in gespannen afwachting van de belafspraak met de bedrijfsarts. Hij belt op het afgesproken tijdstip en ik heb al snel door dat deze sympathieke man mij niet op het matje roept, maar me wil helpen. Mijn spanning ebt vrijwel meteen weg.

Ik vertel hem dat ik al veel gedaan heb om beter te worden, dat ik veel informatie verzameld heb over burn-out, onder meer door te luisteren naar podcasts van een burn-outcoach, dat ik verschillende keren een gesprek heb gehad met de praktijkondersteuner, dat ik dagelijks probeer te mediteren en dat ik er vier sessies bij een haptonoom op heb zitten. ‘Het lukt me als gevolg daarvan steeds beter om mijn grenzen aan te geven,’ zeg ik, ‘om te accepteren dat het nu even niet gaat … en om rust te nemen. Maar bezoekjes aan kantoor hakken er steeds weer enorm in en ik weet niet hoe en wanneer ik weer kan gaan werken. ‘Je moet eerst helemaal tot rust komen. En je zou baat kunnen hebben bij een traject bij een van onze maatschappelijk werkers,’ zegt hij. Ik geef aan dat ik dat wel zie zitten. Hij beëindigt het gesprek met: ‘Ik spreek je eind oktober weer en nogmaals: doe het voorlopig rustig aan.’

Het woord ‘voorlopig’ galmt de hele middag na in mijn hoofd. Hoelang duurt voorlopig? En als voorlopig voorbij is, wil ik me dan nog wel druk maken om álles? Nee! Het is onder meer dat wat me ziekgemaakt heeft. In gedachten zie ik een uitgestrekt meer voor me. Aan de overkant ligt Me-Niet Overal-Druk-Om Maken, een plaats die alleen zwemmend te bereiken is. Ik wil er heel graag heen, maar heb nog niet voldoende energie om het turquoise water over te steken. Nu waad ik nog voorzichtig tot waar ik kan staan en keer ik terug naar de oever zodra de grond onder mijn voeten verdwijnt. Maar er komt een moment waarop voorlopig voorbij is en ik naar de overkant durf te zwemmen, dat weet ik zeker. En die wetenschap is voor nu meer dan genoeg.