Burn-outdagboek – XVII (10 september)
Het duurt nog een tijd voor ik mijn rol als moeder van de bruid moet vervullen, maar opeens zie ik een turquoise jurk waarvan ik denk: die wil ik straks aan! Ik stuur een berichtje naar de winkel met de vraag of de jurk er in mijn maat hangt. ‘Nee,’ is het antwoord, ‘ik heb hem alleen in een maat kleiner. Maar het is een overslagmodel en eventueel kan de knoop verzet worden. Ik weet bijna zeker dat hij wel gaat passen.’
Ik ken mijn lijf: dat laat zich doorgaans niet in een maatje minder persen. Ook niet met een kleine aanpassing. Maar omdat ik echt wég ben van de jurk, maak ik toch een afspraak en overbrug ik op een donderdag de ruim 100 kilometer naar een plaatsje dicht bij de grens met Duitsland. Zodra ik de snelweg verlaten heb, duikt bij boerderijen de ene na de andere omgekeerde Nederlandse vlag op, soms geflankeerd door een spandoek met een flauwe ‘boerenleus’. Ik word er bijna humeurig en wat ongemakkelijk van.
De jongedame met wie ik de afspraak gemaakt heb, staat al in de deuropening van de winkel op me te wachten. ‘De jurk hangt al klaar,’ zegt ze. Blijkbaar kan er geen kopje koffie vanaf. In de paskamer constateer ik dat de eventueel te verzetten knoop zich mijlenver van het knoopsgat bevindt. ‘Komt goed,’ zegt de jongedame en pakt de uiteinden van het brede lint dat als ceintuur moet dienen. Daarmee maakt ze een grote strik op mijn buik. ‘Kijk, zo past de jurk best goed,’ zegt ze verheugd. Ik twijfel enorm en zeg: ‘Deze jurk is duurder dan mijn trouwjurk indertijd was, dus dan moet hij ook perfect passen.’ Haar reactie? ‘Dan had je wel een heel goedkope trouwjurk.’ Mijn zin om een jurk van haar te kopen neemt enigszins af.
Ik stap de paskamer uit en loop naar de spiegel. Wat ik zie, bevalt me niet. Hoewel turquoise mijn lievelingskleur is, is dit te veel van het goede. Ik ben van schouders tot tenen omgeven door glimmend blauwgroen dat oncomfortabel strak over mijn borsten spant. Het lijkt alsof de grote strik moet voorkomen dat die spontaan uit mijn jurk vallen. ‘Ik vind het niet mooi,’ zeg ik, ‘en het decolleté is me veel te diep.’ Zij zegt: ‘Dan doe je er gewoon een leuk kantje onder.’ Ik schud mijn hoofd en zeg dat ik me er niet prettig in voel. Ze reageert een beetje verbolgen: ‘Maar de jurk kleedt erg af. Hij staat je prachtig!’ Ik schud mijn hoofd en loop naar de paskamer om mezelf uit het blauwgroen te verlossen. ‘Wil je nog wat anders passen?’ vraagt ze voordat ik het gewaad uittrek. Eigenlijk heb ik daar geen zin in, wil ik het liefst weer in de auto stappen. Maar dan bedenk ik dat ik anders bijna drie uur gereden heb om vijf minuten in deze winkel te zijn en zeg ik: ‘Heb je wel jurken in mijn maat?’ Zij knikt en loopt meteen weg om er een paar te halen.
Ik heb mezelf in de zoveelste jurk geperst. Deze past beter dan alle voorgaande (want ze blijkt toch minder in mijn maat te hebben dan ze dacht). Maar ik staar opnieuw in een peilloos decolleté. Dit valt niet met een ‘leuk kantje’ op te lossen en dat vertel ik haar ook. ‘Je kunt hier makkelijk een drukknoopje op zetten,’ oppert ze. ‘En hij staat je heel goed, net als alle andere jurken die je gepast hebt. Het is denk ik jouw onzekerheid dat je niks mooi vindt staan.’ Mijn onzekerheid? Ik ben met stomheid geslagen. Het is me wel duidelijk: deze twintiger wil me alleen maar een peperdure jurk aansmeren, ongeacht of ik me er prettig in voel.
Ik merk opeens hoe moe ik ben na de lange autorit, het eindeloze passen en het praten met deze klantonvriendelijke jongedame. Geïrriteerd loop ik bij haar weg, richting paskamer, en zeg ik: ‘Ik ga niks meer passen, maar zo kijken of ik ergens koffie kan krijgen en dan aan de lange rit naar huis beginnen.’ Oei, oei, denk ik beschaamd, dat had best vriendelijker gekund. Meestal laat ik bij vreemden mijn leukste kantjes zien. Blijkbaar hebben mijn burn-out en haar gedrag een van mijn minder leuke tevoorschijn getoverd.
