mevrouw Fontein laat los #1

 donderdag – een (niet zo) spannend leven

Wat heb ik me nu weer op de hals gehaald? Beloof ik een nieuwe rubriek, maar heb ik eigenlijk nog helemaal geen idee waarmee ik die moet vullen. Columns en verhalen zijn verboden terrein, heb ik met mezelf en mijn lezers afgesproken. Lees verder mevrouw Fontein laat los #1

Beste rechter

U mag best weten dat ik met het zweet in mijn handen de rechtszaal binnenkwam. Eerst keek ik naar u, daarna opzij, naar de man die aan het andere tafeltje zat. Mijn gedachten begonnen met een beangstigende snelheid over elkaar heen te tuimelen. Ooit hield ik van die man. Ik zeg met nadruk ‘hield’, want mijn gevoelens voor hem zijn in die acht jaar sinds de scheiding ingrijpend veranderd. En terwijl u uw blik langs hem, onze advocaten en mij liet gaan, streed medelijden om de slechte  gezondheid van mijn ex met onbegrip over het ontlopen van zijn verantwoordelijkheden. Lees verder Beste rechter

De mevrouwen van de prins

‘Goedenavond, ik kom collecteren voor de Anjeractie van het Prins Bernhard Cultuurfonds,’ zeg ik zodra de man heeft opengedaan. ‘Cultuur,’ mompelt hij hoofdschuddend en vervolgens kijkt hij me vragend aan. Ik krijg het een beetje warm van zijn doordringende, blauwe blik.  ‘Leg jij mij eens even uit wat cultuur is,’ zegt hij dan. Lees verder De mevrouwen van de prins

Nine eleven, niet zomaar een datum

Sinds 2001 zal 11 september voor velen nooit meer zomaar een datum zijn, maar voor mijn moeder is dat al sinds 1964 het geval.

Mijn ouders trouwden op 11 september van het jaar waarin Nelson Mandela tot levenslange gevangenisstraf werd veroordeeld, de Beatles naar Nederland kwamen, IBM de eerste mainframecomputer op de markt bracht, ‘Ik Jan Cremer’ voor opschudding zorgde en in de VS de Civil Rights Act werd aangenomen. De foto’s die er op die dag gemaakt zijn, ontroeren me telkens weer. Is het hun zichtbare geluk dat me een brok in de keel bezorgt of het nog onzichtbare, maar onafwendbare ongeluk?

Lees verder Nine eleven, niet zomaar een datum

Nou ja, zo goed als

2014-08-12 19.43.37Mopperend probeer ik grip te krijgen op het moertje dat het defecte achterlicht van mijn dochters ‘nieuwe’ fiets op zijn plaats houdt. Op dagen als deze zou ik willen dat ik een handige kerel bij de hand had die een dergelijk klusje fluitend en in enkele minuten zou klaren. Lees verder Nou ja, zo goed als

Tears in heaven

Bewegingloos ligt ze in de armen van haar vader. Haar lippen blauw, schuim in haar mondhoeken, haar ogen gesloten. We haasten ons van de vliegtuigtrap waar onderaan een ambulance staat te wachten. Met gillende sirenes vertrekken we naar het kinderziekenhuis in Izmir. Zij ligt op een gammele brancard, wij zitten op een bankje ernaast. ‘Het komt wel goed,’ probeert een medewerkster van de luchthaven, die als tolk fungeert en met ons meegaat, ons gerust te stellen. Maar ik kijk naar onze dochter, zo fragiel, zo klein – ze is net een jaar geworden – en zo … het woord ‘levenloos’ komt heel even bij me op en maakt dat mijn hart als een razende tekeergaat. Lees verder Tears in heaven

Het schuurt niet langer

diploma‘Uw applaus voor onze eindexamenkandidaten!’ roept mijnheer Volmerink, de afdelingsleider en alle hoofden draaien naar rechts, in de richting van de trap. De muziek zwelt aan terwijl de eerste geslaagden naar beneden komen. Ik zoek mijn dochter met mijn ogen, maar vind haar niet meteen. Dan zie ik haar vriend die met zijn bijna twee meter boven iedereen uittorent. Natuurlijk loopt zij naast hem. Hand in hand en stralend komen ze de trap af. Heel even kijkt ze opzij, vangt ze mijn blik, maar dan kijkt ze weer op naar hem. Ik houd mijn ogen zo ver mogelijk opengesperd in de hoop dat het vocht dat zich erin aan het verzamelen is, zal verdampen. Vlak voordat ik weer ga zitten, knipper ik per ongeluk even, waardoor mijn wangen toch nat worden.

Lees verder Het schuurt niet langer

Het allermooiste cadeau

Twaalf dagen voor mijn dertigste verjaardag werd mijn dochter geboren. In de jaren erna heb ik vaak tegen haar gezegd: ‘Jij bent het allermooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb.’

310827_193943000688540_101394468_n

Lees verder Het allermooiste cadeau

Niet meer van jou (2) – slot

Liz_© Charlotte

Proloog

Enkele maanden geleden begon ik met het eerste deel van ‘Niet meer van jou’. Nu is het tijd voor deel 2. Wil je weten wat er aan dit tweede deel voorafging? Dat lees je hier. Heb je deel 1 al gelezen? Lees dan hier deel 2. Lees verder Niet meer van jou (2) – slot

Brief aan mijn vader

papa

 

Je was nog maar net over de helft, pap. Als jong meisje was ik ervan overtuigd dat je minstens negentig zou worden, of zo. Stokoud, in elk geval. Toen ik eenmaal de leeftijd had dat we echte gesprekken met elkaar konden voeren, hadden we het er weleens over. Oud worden wilde je wel, maar niet wanneer jij je dagen zou moeten slijten in een verzorgingstehuis, gevoerd zou moeten worden en van de dingen om je heen geen weet meer zou hebben. Ten onder gaan aan de gevolgen van een vreselijke ziekte leek je ook verschrikkelijk. Strikt genomen zou je kunnen stellen, dat je dan geluk hebt gehad, want het is je allemaal bespaard gebleven. Op deze elfde februari is het zevenentwintig jaar geleden dat een hersenbloeding je fataal werd. Je was net twee weken daarvoor 51 jaar geworden. Lees verder Brief aan mijn vader