Christien Romp

tekstschrijver | auteur | redacteur

Categorie: columns

  • Een te negeren signaal van het universum

    Een te negeren signaal van het universum

    “Wellicht zoek ik er te veel achter, maar voor mij was dat een signaal van het universum. Een signaal om je een mail te sturen.”

    Na zo’n honderd kilometer in mijn splinternieuwe Aygo begint het te kriebelen. Al zo lang wil ik mijn bedrijfslogo en -naam op mijn auto, maar gezien de deplorabele staat van mijn vorige vervoermiddel leek me dat nooit een goed idee. Nu wel. Dan realiseer ik me dat ik niet de eigenaar van dit autootje ben, al staat het kenteken dan op mijn naam. Mag je een leaseauto wel bestickeren? Online vind ik genoeg stickers die geen lijmlaag hebben en met behulp van water en zeep bevestigd kunnen worden. Ik bestel er snel twee, met mijn bedrijfsnaam en nieuwe logo.

    (meer…)

  • Nog een afscheid

    Nog een afscheid

    Zomer 2011. Zanggroep Prosecco is ermee opgehouden en een lange zomer zonder repetities en stemoefeningen volgt. Ik mis het samen zingen. Via Twitter kom ik in contact met Heidi, lid van Popkoor Akkoord in Driel. ‘Kom na de zomerstop eens bij ons kijken,’ oppert ze en dat doe ik.  Meezingen doe ik niet, ik luister alleen. En ik krijg kippenvel van wat ik hoor en zie. Ik hoef er niet over na te denken: bij deze club wil ik horen.

    (meer…)

  • Afscheid van een groen monster

    Afscheid van een groen monster

    Nadat ik geremd heb, werp ik een blik in de binnenspiegel. Ik zet me schrap, verwacht de klap, maar de impact ervan verrast me. Dat ik vervolgens tegen de bumper van de Toyota voor mij knal eveneens. De bestuurder van die auto zet zijn alarmlichten aan en rijdt langzaam naar de vluchtstrook. Ik weet niets beters te doen dan zijn voorbeeld te volgen. De bestuurder van de Seat die mij aanreed en doorduwde doet hetzelfde. Ze komen allebei naar me toe om te vragen hoe het met me gaat. Meneer Toyota zegt: ‘Wát een klap heb jij opgevangen!’ Ik knik, maak mijn gordel los en stap uit. Gelukkig geen gewonden, denk ik nog en dan overvalt me iets wat me wel vaker gebeurt in crisissituaties: lamgeslagenheid. (meer…)

  • 2017: een jaar boordevol gedenkwaardige momenten

    2017: een jaar boordevol gedenkwaardige momenten

    Een jaar geleden besloot ik in 2017 gedenkwaardige momenten te gaan verzamelen.  Mijn dochter en ik hebben trouw elke week zo’n moment op een briefje geschreven en die velletjes papier in de glazen pot gedaan. Rond september was die al tot aan de rand toe gevuld. (meer…)

  • ‘Hoezo helden?’ door de ogen van een onhandige ‘held’

    ‘Hoezo helden?’ door de ogen van een onhandige ‘held’

    ‘Die mensen hebben vast straf,’ grinnikt een vrouw die mij passeert en een zitplaats zoekt. Het is zondagmiddag, 14.00 uur. Net als gisteren, tijdens de première, zit ik met een aantal medekoorleden op de tribunetrap in het Posttheater.  Om kwart over twee laat Hetty de eerste maten van ‘Mad world’ de zaal in rollen. Onmiddellijk kruipt het kippenvel over mijn rug omhoog. We gaan staan, beginnen te zingen en dan pas besef ik hoeveel mensen naar ons zijn komen kijken en luisteren. Tegen het eind van het nummer  lopen we langzaam de trap af, het podium op. We zijn begonnen.

    (meer…)

  • Tussen seniorenbedden en incontinentiemateriaal

    Tussen seniorenbedden en incontinentiemateriaal

    ‘Wat heb jij daar nou te zoeken?’ vraag ik verbaasd, omdat ik niet kan geloven dat mijn 22-jarige dochter voor haar studie naar de Vijftigplusbeurs moet. Ze kijkt wat ongemakkelijk, grinnikt en antwoordt dat ze er moet observeren hoe reizen aan de vijftigplusman en -vrouw gebracht worden. ‘Ik heb twee toegangsbewijzen; ga je met me mee?’ vraagt ze en ik zeg: ‘Nou ja, kennelijk behoor ik met mijn 52 jaar tot de doelgroep. En wie weet, hebben we een leuke middag.’

    (meer…)

  • Heimwee naar: ‘O ja, joh?’

    Heimwee naar: ‘O ja, joh?’

    In Rotterdam volgde ik een opleiding, ik startte er mijn carrière, vond er de man die jaren later mijn ex-echtgenoot zou worden en kreeg er een prachtige dochter. Na mijn scheiding vertrok ik met haar naar Gelderland. De stad heeft een speciaal plekje in mijn hart weten te behouden. Moet ik in de regio Rijnmond zijn, dan rijd ik meestal nog even door de wijk waar ik lang gewoond heb, en als het even kan, over de Maasboulevard om stilletjes te genieten van de indrukwekkende skyline. Soms heb ik heimwee naar Rotterdam. Een beetje. Toch is er ook iets wat ik heel erg mis: de Rotterdamse tongval.

    (meer…)

  • Wie de kracht van woorden niet kent

    Wie de kracht van woorden niet kent

    Dat haar vader weigert mijn dochter na haar 21e in financieel opzicht te steunen, raakt me enorm. En dat schrijf ik in een 140 tekens tellend Twitterbericht. Een zekere Jan, met wie ik tot dat moment nooit enige vorm van (Twitter-)interactie heb gehad, antwoordt op mijn ‘frustratietweet’. Hij schrijft dat ik een slechte moeder ben, omdat ik mijn kind geen financiële zelfstandigheid heb bijgebracht. Het voelt alsof hij me recht in mijn gezicht gespuugd heeft. Minutenlang ben ik er ondersteboven van.

    (meer…)

  • Over echte helden en een held op sokken

    In de nieuwe theatershow van Popkoor Akkoord (in november te zien in het Arnhemse Posttheater) draait alles om heldendom. Dat is waarschijnlijk de reden dat ik tegenwoordig een meer dan gemiddelde belangstelling heb voor heldendaden. Wanneer ik lees dat iemand langs de snelweg gestopt is om twee kinderen uit een brandende auto te bevrijden, vraag ik me af wat ik zou doen. Ik weet het antwoord wel: waarschijnlijk niets.

    (meer…)

  • Gedenkwaardige momenten verzamelen

    Gedenkwaardige momenten verzamelen

    Tegen het eind van 2016 blader ik terug in mijn agenda. Het jaar kende een aantal hoogtepunten, heuse Gedenkwaardige Gebeurtenissen die we niet snel zullen vergeten: een nieuwe baan, goede studieresultaten en een prachtige vakantie in Griekenland, bijvoorbeeld. Maar er is veel wat ik niet genoteerd heb. Kleine geluksmomenten, waarvan ik dacht dat ze het niet waard waren herinnerd te worden, of die simpelweg overvleugeld werden door de hoogtepunten. Ik besef opeens hoe zonde dat is. Geluk is immers niet de optelsom van enkele hoogtepunten, maar juist van mooie, kleine momenten.

    (meer…)