Bijna twee jaar geleden nam ik afscheid van Popkoor Akkoord. Ik schreef daarover:
(meer…)Plotseling besef ik dat het tijd is om een nieuwe weg in te slaan, het plezier in samen zingen terug te vinden. Ik moet weer op zoek naar kippenvel!
Categorie: columns
-
Einde van een zoektocht
-
Thee en rituelen
We zijn bij Holland & Barrett op zoek naar een cadeautje voor mijn moeder en dwalen al even rond tussen smeerseltjes, oliën en voedingssupplementen als een verkoopster ons in de gaten krijgt. Ze komt op ons af en zegt zonder omhaal: ‘We hebben hele fijne kussensprays!’ Charlotte en ik kijken elkaar verbouwereerd aan. Wat zijn dát in vredesnaam? Charlotte mompelt dat haar oma niet zo van dat soort producten houdt, waarna de verkoopster het onmiddellijk over een andere boeg gooit: ‘O, zoek je een cadeau voor je oma? We hebben heel veel leuke theepakketjes!’ Ik doe mijn mond open om te zeggen dat oma ook niet bepaald dol is op thee, maar krijg daar de kans niet voor. ‘Thee doet het áltijd goed!’ kraait ze verheugd. ‘We kijken nog even verder,’ zeg ik dan maar.
(meer…) -
Chatten met Sofie
De mail die ik van mijn autodealer ontvang, bevat een link. Door daarop te klikken kom ik op de pagina waar ik een afspraak voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt kan maken. Simpel zat, zou je denken, maar dat blijkt niet helemaal het geval. Al meteen struikel ik over de eerste vraag die me dwingt uit drie soorten onderhoudspakketten te kiezen: budget, standaard en compleet. Bij mijn private-leasecontract is het onderhoud inbegrepen, maar welk pakket is mij niet duidelijk. Dan ontdek ik de ‘chatknop’. Ik druk erop en typ: ‘Welk onderhoudspakket hoort bij een private-leasecontract?
Het lijkt erop dat de klantenservice niet online is en ik loop even weg. Zodra ik, met een kopje espresso, weer achter de laptop heb plaatsgenomen, zie ik dat Sofie heeft geantwoord:
(meer…)Goedemiddag. Wij gaan graag na welk onderhoudspakket u kunt kiezen in verband met de lease. Welke werkzaamheden zou u graag laten doen?
-
Ondertekenen in tweefout
‘Kun je faxen,’ vraagt de pinnige tante van het uitzendbureau en ik zeg, volkomen naar waarheid, dat ik geen idee heb. Een dag nadat ik op het Rotterdamse notariskantoor begonnen ben, weet ik: faxen is een fluitje van een cent.
(meer…) -
Een zonnetje onder de mensen
We wonen de try-out bij van ‘Airborne 2019’, een muzikaal programma van Vocal Virus Project. De zaal zit al behoorlijk vol, maar er zijn nog een paar lege stoelen, ergens in het midden. We gaan snel zitten en kijken om ons heen. Het publiek bestaat voor een deel uit senioren: oud-militairen die hier op landgoed Bronbeek hun thuis hebben gevonden. Martijn, een van de zangers, heet iedereen welkom en vertelt iets over wat ons te wachten staat. Het eerste lied, gezongen door de voltallige bezetting, kruipt meteen onder mijn huid.
(meer…) -
Een enkel met hoogtevrees
Veertien zal ik geweest zijn, toen ik op dansles mocht. De hooggehakte lerares keek misprijzend naar mijn in platte schoenen gehulde voeten. Maar hoge hakken pasten niet bij mijn leeftijd, noch bij mijn smaak en ik had maling aan haar afkeurende blikken. Vanaf de allereerste les danste ik met Marcel. Ondanks het feit dat hij een zeer zwijgzame, houterige jongen was die niet wist hoe hij moest leiden, viel ik als een blok voor hem. Hij niet voor mij, overigens en nadat de danslessen voorbij waren, heb ik hem nooit meer gezien.
(meer…) -
Een tijdelijke staat van complete ontroostbaarheid
Al zolang ik me kan herinneren, kan ik in haar ogen lezen wat ze voelt, denkt, eigenlijk wil zeggen. En die bevestigen me hoe serieus haar zojuist uitgesproken woorden zijn. Ik heb het zien aankomen, maar me ervoor afgesloten, omdat ik wist hoe erg ik erdoor geraakt zou worden. Ik zou willen dat ik kon zeggen: ‘Het is goed meisje, ga maar,’ maar in plaats daarvan kom ik met een laf ‘uhuh’. Ik ben de weg kwijt en niet zo’n beetje ook. Emigreren. Het woord dendert door mijn hoofd als een onheilspellende mantra die van geen wijken wil weten. Ik haat die negen letters intens. En mezelf een beetje, omdat ik zo radeloos ben, zo niet de moeder die ik zou willen zijn.
(meer…) -
84 kaarsjes
-
De weg kwijt
Op de stoep van de dierenkliniek moeten we even wachten. Een oude dame houdt de deur open voor haar zo op het oog ongeveer even oude zus, vriendin of wellicht buurvrouw. Die heeft een dier aan de lijn dat je, vanwege zijn omvang en grijze snuit onmogelijk nog een ‘hondje’ kunt noemen. Het beest duwt goedmoedig zijn kwijlende snuit tussen mijn knieën, terwijl de beide dames wat met elkaar kibbelen. Waarover ontgaat mij. Vervolgens schuifelen mevrouw Hond en het beest verder, op de voet gevolgd door mevrouw Deur. Die fluistert mij in het voorbijgaan toe: ‘Ja, ze is een beetje dementerend.’
-
Altijd luisteren naar je onderbuikgevoel
Zijn profiel op de datingsite bevat onder meer een ‘staatsieportret’ waarop hij nors in de camera kijkt. Ik heb geen idee hoe zijn achterhoofd eruitziet, maar gok dat de grijsharige man die met zijn rug naar mij toe op het pleintje staat te wachten de man is met wie ik een date heb. Zodra zijn bruine ogen zich in de mijne boren, weet ik dat ik goed gegokt heb. En ik ben opgelucht dat hij niet alleen nors kan kijken: hij schenkt me een warme glimlach. Mijn onderbuikgevoel legt zich neer bij mijn hart dat stiekem een vreugdedansje maakt. Geen gezichtsbeharing, mooie schoenen, een prettige stem en een lekker luchtje: wat een aantrekkelijke man!